Μανιφέστο του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Ουκρανίας, της Νοβορόσιας και της Ρουθηνίας

 Την 14η Ιουλίου του 2014 δημοσιεύτηκε το «Μανιφέστο του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Ουκρανίας, της Νοβορόσιας και της  Ρουθηνίας [ρωσ. "Ζακαρπάτσκαγια όμπλαστ", τσεχ. "Πόντκαρπατσκα Ρους"]». Αυτό το σημαντικό έγγραφο των δυνάμεων της αντίστασης εκπονήθηκε 7 - 8 Ιουλίου στη Γιάλτα στο διεθνές συνέδριο με θέμα «Η παγκόσμια κρίση και η αντιπαράθεση στην Ουκρανία», που διοργανώθηκε από το Ινστιτούτο Παγκοσμιοποίησης και Κοινωνικών Κινημάτων (IGSM), το Κέντρο Συντονισμού και υποστήριξης «Νέα Ρωσία» και το Ίδρυμα «Θεμελίωση». Το συνέδριο ήταν αφιερωμένο στα προβλήματα και στα καθήκοντα της πάλης εναντίον της νέας εξουσίας του Κιέβου, αποσκοπούσε να συνεισφέρει στην επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων του κινήματος.

Μανιφέστο του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Ουκρανίας, της Νοβορόσιας και της  Ρουθηνίας

Ποιος είναι ο σκοπός του αγώνα μας;

Η οικοδόμηση στην επικράτεια της Ουκρανίας μιας δίκαιης κοινωνικής λαϊκής δημοκρατίας χωρίς ολιγάρχες του πλούτου και διεφθαρμένους γραφειοκράτες.

Ποιοι είναι οι εχθροί μας;

Η φιλελεύθερες φασιστικές άρχουσες ελίτ - η εγκληματική συμμαχία των ολιγαρχών, των γραφειοκρατών, των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφάλειας και του κοινού ποινικού εγκλήματος, που εξυπηρετούν τα συμφέροντα ξένων κρατών. Αυτοί, ενώ διακηρύσσουν επίσημα φιλελεύθερες ευρωπαϊκές αξίες, κρατούν τη χώρα υπό έλεγχο, στηριζόμενοι στις συμμορίες των ακροδεξιών, εξαπολύοντας σοβινιστική υστερία και δηλητηριάζοντας τις σχέσεις των λαών για να στρέψουν τον ένα εναντίον του άλλου.

Ποιοι είναι οι σύμμαχοί μας;

Όλοι οι άνθρωποι με καλή θέληση, που αναγνωρίζουν τα ιδανικά της κοινωνικής δικαιοσύνης και είναι έτοιμοι να πολεμήσουν για αυτά, που απορρίπτουν το φιλελεύθερο-φασιστικό κράτος στην επικράτεια της Ουκρανίας, ανεξάρτητα από την ιθαγένεια και την εθνικότητά τους.

Τι είναι η Κοινωνική Λαϊκή Δημοκρατία για την οποία αγωνιζόμαστε;

Η Κοινωνική Λαϊκή Δημοκρατία είναι η πολιτική μορφή οργάνωσης της κοινωνίας στην οποία:

·         Τα συμφέροντα του λαού και η ολόπλευρη ανάπτυξή του - πνευματική, διανοητική, κοινωνική, φυσική - είναι ύψιστοι σκοποί και καθήκοντα του κράτους

·         Όλη η εξουσία ανήκει στο λαό και ασκείται από αυτόν, μέσω των αιρετών οργάνων άμεσης εκπροσώπησής του.

·         Κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα στην υγεία-περίθαλψη, στην παιδεία, σε συνταξιοδοτική και κοινωνική ασφάλιση με πόρους του κράτους

·         Καταβάλλονται αξιοπρεπείς συντάξεις, και όλοι οι πολίτες έχουν όλες τις εγγυήσεις πλήρους κοινωνικής προστασίας σε περίπτωση απώλειας της εργασίας, προσωρινής ή μόνιμης απώλειας της ικανότητας προς εργασία

·         Επιτρέπεται οποιαδήποτε ιδιωτική ή συλλογική πρωτοβουλία προς όφελος του λαού και της ανάπτυξής του

·         Απαγορεύεται ο τοκογλυφικός τραπεζικός καπιταλισμός, που παρασιτεί μέσω των επιτοκίων δανειοδότησης – το χρήματα δεν θα πρέπει να κερδίζεται μέσω της δουλείας του χρέους κάποιων, αλλά με την πραγματοποίηση επιτυχημένων έργων

·         Κράτος το οποίο ενεργεί εξ ονόματος του λαού και ελέγχεται από τους εκπροσώπους του, είναι ο μεγαλύτερος κάτοχος κεφαλαίου και ελέγχει τους στρατηγικούς κλάδους της οικονομίας

·         Επιτρέπεται η ιδιωτική ιδιοκτησία, αλλά οι μεγάλες περιουσίες και η επένδυση από αυτές στην πολιτική και στην οικονομία είναι υπό τον έλεγχο της κοινωνίας - δεν επιτρέπεται σε κανέναν να εκμεταλλεύεται παρασιτικά το λαό, να δημιουργεί αυτοκρατορίες της ολιγαρχίας του πλούτου και να κυριαρχεί επί των ανθρώπων, μέσω της δημιουργίας μια τεχνητής κατάστασης μονοπωλίου

Ποιες είναι οι μέθοδοι του αγώνα μας;

Για την επίτευξη του σκοπού που έχουμε θέσει (για τη δημιουργία στην επικράτεια της Ουκρανίας Κοινωνικής Λαϊκής Δημοκρατίας), είμαστε έτοιμοι να χρησιμοποιήσουμε βίαιες και μη βίαιες μεθόδους πάλης. Πιστεύουμε ότι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα της εξέγερσης και μόνον ο ένοπλος λαός είναι σε θέση να υπερασπιστεί την ελευθερία του. Ωστόσο, η βία είναι μόνον ένα καταναγκαστικό μέσο για την επίτευξη του πολιτικού σκοπού.

Τι συμβαίνει στην επικράτεια της Ουκρανίας;

Στην επικράτεια της  Ουκρανίας λαμβάνει χώρα μια εθνικοαπελευθερωτική εξέγερση κατά της φιλελεύθερο-φασιστικής εξουσίας, η οποία, μέσω της τρομοκράτησης και της προπαγάνδας, προσπαθεί να εδραιώσει στη χώρα μας μιαν εγκληματική ολιγαρχική και κομπραδόρικη κεφαλαιοκρατία.

Τι είναι η Ουκρανία;

Η Ουκρανία είναι μια περιοχή μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ρωσίας, με ισχυρές χριστιανικές παραδόσεις (προπαντός ορθόδοξες), κατοικούμενη από διάφορους λαούς (Ουκρανούς, Ρώσους, Λευκορώσους, Μολδαβούς, Βούλγαρους, Ούγγρους, Ρουμάνους, Πολωνούς, Εβραίους, Αρμένιους, Έλληνες, Τατάρους, Ρουθήνιους, Χουτσούλους και άλλους), η οποία έχει μια μακρά παράδοση λαϊκής αυτοδιοίκησης και πολιτικού αγώνα για την ελευθερία της.

Τι συμβαίνει στη Νοτιοανατολική Ουκρανία (Νοβορώσια [Νέα Ρωσία]);

Στη Νοτιοανατολική Ουκρανία (Νέα Ρωσία) λαμβάνει χώρα η πολιτική εξέγερση του λαού κατά της φιλελεύθερο-φασιστικής εξουσίας που έχει επιβληθεί στο Κίεβο με το χρήμα και με την υποστήριξη των δυτικών αφεντικών. Σε αυτή την εξέγερση συμμετέχουν όλοι οι λαοί - Ουκρανοί, Ρώσοι, Έλληνες, Αρμένιοι, Εβραίοι, Ούγγροι, Ρουμάνοι και ούτω καθεξής.

Μήπως αυτό που συμβαίνει στη Νοτιοανατολική Ουκρανία (στη Νέα Ρωσία) είναι ένας πόλεμος μεταξύ Ρώσων και Ουκρανών;

Αυτό δεν είναι ένας πόλεμος μεταξύ Ρώσων και Ουκρανών (όπως λέει η προπαγάνδα του Κιέβου). Είναι η εξέγερση του καταπιεσμένου λαού εναντίον του κοινού εχθρού: του εγκληματικού ολιγαρχικού καπιταλισμού.

Και στις δύο πλευρές του μετώπου μάχονται Ρώσοι και Ουκρανοί (καθώς και άλλοι λαοί).

Με το μέρος της «εξουσίας του Κιέβου», οι μισθοφόροι και όσοι έχουν εξαπατηθεί από την προπαγάνδα, ως διώκτες [του λαού] μάχονται για τα συμφέροντα της ολιγαρχίας του μεγάλου κεφαλαίου και της εγκληματικής γραφειοκρατίας, ενώ με το μέρος της Νότιο-Ανατολής (της Νέας Ρωσίας), οι πολιτοφυλακές προασπίζονται τα συμφέροντα του λαού, το ελεύθερο, δίκαιο και δημοκρατικό μέλλον του.

Έχουν άραγε διαφορετικά συμφέροντα Ρώσοι και Ουκρανοί στα εν εξελίξει γεγονότα στην Ουκρανία;

 Ρώσοι και Ουκρανοί ενώνονται λόγω των κοινών κοινωνικοπολιτικών τους συμφερόντων: της απελευθέρωσης της Ουκρανίας από την εξουσία της ολιγαρχίας του κεφαλαίου, της διεφθαρμένης γραφειοκρατίας, των εγκληματιών των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας και του κοινού ποινικού εγκλήματος. 

Γιατί η Νοτιοανατολική εξέγερση (στη Νέα Ρωσία) διεξάγεται με ρωσικά συνθήματα;

Επειδή ο ρωσικός και ρωσόφωνος πληθυσμός της Ουκρανίας υποβλήθηκε στη δοκιμασία μιας διπλής καταπίεσης: κοινωνικοοικονομικής (όπως και ο ουκρανόφωνος πληθυσμός), αλλά επιπλέον πολιτιστικής και πολιτικής.

Η κοινωνικοοικονομική καταπίεση - η διαφθορά, η αυθαιρεσία, η εξουσία των εγκληματιών, το ανέφικτο μιας κανονικής επιχειρηματικής δραστηριότητας και μιας κανονικής ζωής, οι άθλιοι μισθοί, η εξάρτηση από τους “αφέντες της χώρας” - είναι ο κανόνας της ύπαρξης του κάθε εργαζόμενου κατοίκου της Ουκρανίας.

Η κατάργηση της ρωσικής γλώσσας ως επίσημης σε περιοχές όπου πάνω από το 90 τοις εκατό του πληθυσμού μιλά και σκέπτεται στα ρωσικά (περίπου στα μισά εδάφη της Ουκρανίας) – η απαγόρευση της διδασκαλίας στη ρωσική στα σχολεία, η απαγόρευση της διαφήμισης και του κινηματογράφου στη ρωσική, η απαγόρευση της χρήσης της ρωσικής γλώσσας στη νομική και διοικητική πρακτική και πολλές άλλες παράλογες απαιτήσεις και απαγορεύσεις που συνιστούν σαφή πολιτική διακρίσεων – συνιστούν μιαν επιπρόσθετη ταπείνωση του ρωσόφωνου πληθυσμού της Ουκρανίας.

Γι' αυτό Ρώσοι και ρωσόφωνοι είναι αυτοί που ξεσηκώθηκαν πρώτοι.

Τώρα έχει σειρά όλος ο καταπιεσμένος λαός της Ουκρανίας!

Γιατί η Ρωσία  βοηθά τη Νοτιοανατολική Ουκρανία (τη Νέα Ρωσία);

Ένα σημαντικό μέρος της ρωσικής ελίτ φοβάται τη λαϊκή κοινωνικοπολιτική διαμαρτυρία. Αυτή ευχαρίστως θα συμφωνούσε με την εξουσία του Κιέβου και θα σταματούσε τον πόλεμο στη  Νοτιοανατολική Ουκρανία (στη Νέα Ρωσία). Αλλά η οργή της λαϊκής εξέγερσης εναντίον του ολιγαρχικού-γραφειοκρατικού φιλελεύθερο-φασιστικού καπιταλισμού, δεν της επιτρέπει να το κάνει αυτό. Οι λαοί της Ρωσίας υποστηρίζουν το δίκαιο αγώνα της Νοτιοανατολικής της Ουκρανίας (της Νέας Ρωσίας). Αυτό είναι που αναγκάζει το σύνολο της ρωσικής (ως προς την προέλευση, αλλά όχι ως προς τις απόψεις) ελίτ, συχνά, παρά τα στρατηγικά της συμφέροντα, να υποστηρίζει, ή να προσποιείται ότι «υποστηρίζει» την εξέγερση της Νοτιοανατολικής Ουκρανίας.

Γιατί ΗΠΑ και Ε.Ε. βοηθούν το καθεστώς του Κιέβου;

Βασικός σκοπός των Ηνωμένων Πολιτειών είναι η καταπολέμηση της Ρωσίας ως γεωπολιτικού ανταγωνιστή. Αυτό που χρειάζονται οι ΗΠΑ είναι, είτε να εγκαταστήσουν στο έδαφος της Ουκρανίας ένα αντιρωσικό κράτος με βάσεις του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας,  είτε να καταβαραθρώσουν τη χώρα στο χάος, αποσταθεροποιώντας και την περιοχή.

Η Ε.Ε. έχει ανάγκη μιας επιπλέον αγοράς [για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες της] και πηγών φθηνών πρώτων υλών.

Τι είναι αυτό που  υποστηρίζει τον αγώνα της Νοτιοανατολικής Ουκρανίας (της Νέα Ρωσία);

Η αντίσταση, αρχική βάση στήριξης της οποίας έγινε η Νοτιοανατολική Ουκρανία (η Νέα Ρωσία), υποστηρίζει και ενισχύει την απαρέγκλιτη επιδίωξη των λαών της Ουκρανίας να απελευθερωθούν από την φιλελευθερο-φασιστική κυριαρχία και τις άρχουσες ελίτ, τη σταδιακή συνειδητοποίηση εκ μέρους τους των κοινών μας κοινωνικοπολιτικών συμφερόντων και των σκοπών του αγώνα μας.  

Είναι άραγε ο αγώνας στην Νοτιοανατολική Ουκρανία (στη Νέα Ρωσία) αποσχιστικό - αυτονομιστικό κίνημα;

Όχι, πεδίο του αγώνα είναι το σύνολο της επικράτειας της Ουκρανίας. Οι επαναστάτες αντάρτες της Νοτιοανατολικής Ουκρανίας (της Νέας Ρωσίας) απλώνουν το χέρι τους στους αδελφούς και τις αδελφές τους σε όλες τις περιοχές της Ουκρανίας με το σύνθημα: «Ξεσηκωθείτε κατά του  κοινού εχθρού!».

Εμείς θα δημιουργήσουμε μια νέα ελεύθερη και κοινωνικά υπεύθυνη λαϊκή εξουσία σε όλη την Ουκρανία και στη Νέα Ρωσία.

Τι θα συμβεί μετά τη νίκη της εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης και την κατάρρευση του φιλελεύθερο-φασιστικού καθεστώτος;

Θα διαμορφωθεί ένα νέο κράτος, στο οποίο η εξουσία θα ανήκει στο λαό, όχι στα λόγια αλλά στην πράξη.

Ο  ίδιος ο πληθυσμός της κάθε περιφέρειας, μέσω της διεξαγωγής δημοψηφίσματος (ως ανώτερης μορφής δημοκρατίας) θα καθορίσει το μέλλον της περιφέρειάς του: το εάν θα παραμείνει εντός ενός ενιαίου ομοσπονδιακού (ή συνομοσπονδιακού) κράτους ή εάν θα αποκτήσει πλήρη ανεξαρτησία.

Πώς θα δομηθεί η πολιτική εξουσία μετά τη νίκη της εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης;

Η πολιτική εξουσία θα δομείται βάσει της αρχής της άμεσης λαϊκής εκπροσώπησης (λαοκρατίας) - από κάτω μέχρι επάνω.

Όργανα της λαϊκής εξουσίας θα σχηματίζονται, ξεκινώντας από το επίπεδο των τοπικών Σοβιέτ (Συμβουλίων) και του Ανώτατου Σοβιέτ (Συμβουλίου), βάσει της αρχής της ανάδειξης αντιπροσώπων από περιοχές-περιφέρειες, από συλλογικότητες χώρων εργασίας, από επαγγελματικούς συνεταιρισμούς και ενώσεις (σωματεία & συνδικάτα), αντιπροσώπων από πολιτικές, θρησκευτικές και κοινωνικές οργανώσεις.

Η βάση της λαϊκής δημοκρατίας είναι τα τοπικά σοβιέτ (συμβούλια).

Αυτά αναδεικνύουν τους αντιπροσώπους τους  στα περιφερειακά σοβιέτ (συμβούλια).

Το Ανώτατο όργανο της λαϊκής εκπροσώπησης (το Ανώτατο Σοβιέτ - Συμβούλιο) θα αποτελείται από εκπροσώπους των περιφερειακών σοβιέτ (συμβουλίων).

Το Ανώτατο Σοβιέτ (Συμβούλιο) εκλέγει την κυβέρνηση υπεύθυνη-υπόλογη ενώπιον του λαού, [εκπροσωπούμενου] δια των αντιπροσώπων του.

Είμαστε υπέρ της εκλογής των δικαστών και των επικεφαλής των κατά τόπους υπηρεσιών επιβολής του νόμου.

Ποια θα είναι τα δικαιώματα των περιφερειών μετά τη νίκη της εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης;

Κάθε περιφέρεια θα έχει το δικαίωμα να έχει δικό της Σύνταγμα ή άλλο θεμελιώδες έγγραφο, που θα εγγυάται στους κατοικούντες στην επικράτειά της λαούς τα βασικά πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτισμικά και θρησκευτικά δικαιώματα.

Κάθε περιφέρεια θα έχει το δικαίωμα, εκτός από τις κοινές επίσημες γλώσσες του κράτους, να επιλέγει περιφερειακές γλώσσες για τις πολιτιστικές, πολιτικές, νομικές ή διοικητικές λειτουργίες της.

Κάθε περιφέρεια θα έχει το δικαίωμα να καταρτίζει τον δικό της προϋπολογισμό, με βάση τη φορολογία των φυσικών ή νομικών προσώπων που ασκούν δραστηριότητες στην επικράτειά της.

Ποιες θα είναι οι αρμοδιότητες των περιφερειών, μετά την νίκη της εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης;   

Κάθε περιφέρεια θα οφείλει να καταβάλει ένα μέρος των φόρων στο γενικό ταμείο αντιμετώπισης κρίσεων (για περιπτώσεις φυσικών ή άλλων καταστροφών).

Κάθε περιφέρεια θα πρέπει να καταβάλει ένα μέρος των φόρων για τις κοινές ανάγκες του κράτους: την άμυνα, τη συντήρηση του κεντρικού κρατικού μηχανισμού, την πραγματοποίηση έργων πανεθνικής σημασίας, τις επιστημονικές έρευνες, τη στήριξη της υγείας και της εκπαίδευσης και την ανάπτυξη των υποδομών.

Κάθε περιφέρεια θα οφείλει να συμμορφώνονται με τις κοινές δημόσιες αρχές που θα διέπουν τις σχέσεις μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, τις ατομικές και πολιτικές ελευθερίες.

Κάθε περιφέρεια θα οφείλει να τηρεί το νόμο και την τάξη και να προστατεύει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών στο πλαίσιο των θεσπισμένων κοινών κρατικών κατευθυντήριων γραμμών-αρχών.

Αυτές είναι οι βασικές αρχές και οι σκοποί του αγώνα μας.

Πιστεύουμε ότι ο κάθε τίμιος πολίτης και πατριώτης θα εγκρίνει και θα υποστηρίξει αυτές τις αρχές και αυτούς τους σκοπούς.

Βασιζόμαστε στη διεθνή αλληλεγγύη και στην υποστήριξη εκ μέρους όλων εκείνων που δεν θεωρούν στα λόγια, αλλά με τα έργα τους πολύτιμα τα ιδανικά της ισότητας, της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Μαζί θα νικήσουμε!




Εγκρίθηκε από το Συνέδριο αντίστασης της Γιάλτας 7.7.2014

Βλ. Манифест Народного Фронта Освобождения Украины, Новороссии и Подкарпатской Руси

Μετάφραση από το ρωσικό πρωτότυπο: Δ. Πατέλης

Αγγλική μετάφραση: Manifesto of the People’s Front for the Liberation of Ukraine, Novorossiya and Transcarpathian Rus 

Ομιλία του Γιώργου Κορκόβελου στην εκδήλωση «Ήττα του ΑμερικανοΝΑΤΟικού άξονα»

 

Ομιλία του Γιώργου Κορκόβελου εκ μέρους του Κομμουνιστικού Κόμματος Μ. Βρετανίας - ΜΛ (CPGB-ML) και της Συλλογικότητας Αγώνα για την Επαναστατική Ενοποίηση της Ανθρωπότητας, στην εκδήλωση «Ήττα του ΑμερικανοΝΑΤΟικού άξονα», Αθήνα 27 Ιανουαρίου 2023.

Στις συνθήκες της βαθύτερης κρίσης στην ιστορία του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και της συνακόλουθης ώθησης προς παγκόσμιο πόλεμο, εγείρεται ενώπιόν μας επιτακτικά ένα ερώτημα: ποιο είναι το καθήκον του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος – της μόνης δύναμης που είναι ικανή να δράσει για τα πραγματικά συμφέροντα της ευρύτερης ανθρωπότητας;

Οι πρωταρχικές αντιφάσεις στον κόσμο μας σήμερα παραμένουν οι ίδιες που υπήρχαν και πριν από έναν αιώνα:

α) η αντίφαση μεταξύ των εργατών και των καπιταλιστών,

β) η αντίφαση μεταξύ των ιμπεριαλιστικών εθνών εκμεταλλευτών και των καταπιεσμένων εθνών,

γ) οι αντιφάσεις μεταξύ των ίδιων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, και

δ) η αντίφαση μεταξύ των ιμπεριαλιστικών χωρών από την μια και του συνασπισμού των σοσιαλιστικών και ανεξάρτητων αντιιμπεριαλιστικών χωρών από την άλλη.

Η κατανόηση αυτών των αλληλοσυνδεόμενων αντιφάσεων μας επιτρέπει να απαντήσουμε στο πιο πιεστικό πρόβλημα της ανθρωπότητας: πού μπορούμε να βρούμε τις δυνάμεις που πρέπει να αναδειχτούν ώστε να πετύχει ο αγώνας ενάντια στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία και τον πόλεμο;

Η συνεχιζόμενη πολεμική ορμή του ΝΑΤΟ αναδεικνύει όλες αυτές τις αντιφάσεις. Ειδικότερα, τονίζει και επιταχύνει τη διαμόρφωση ενός de facto πόλου αντίστασης, με επίκεντρο το μπλοκ των σοσιαλιστικών και αντιιμπεριαλιστικών χωρών.

Για ορισμένους δυτικούς «αριστερούς», γνώστες των αστικών κοινοβουλευτικών παιχνιδιών, η ιδέα του αντιιμπεριαλισμού είναι απλώς μια ρητορική υπόθεση, που πρέπει να χρησιμοποιηθεί και να απορριφθεί κατά βούληση και να οριστεί μόνο με τα πιο αφηρημένα και αντιεπιστημονικά κριτήρια. Ωστόσο, για δισεκατομμύρια συνανθρώπους μας, αυτός ο αγώνας είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου.

Καθώς είμαστε μάρτυρες της ταχείας κλιμάκωσης των στρατιωτικών επιχειρήσεων, είναι σαφές ότι δεν θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε σωστά τον χαρακτήρα αυτού του πολέμου και των δυνάμεων που τον διεξάγουν, χωρίς πρώτα να κατανοήσουμε το πλαίσιο στο οποίο διεξάγεται.

Εν τω μεταξύ, η κυρίαρχη μόδα ορισμένου τύπου «επανεφεύρεσης» ή «επικαιροποίησης» του ορισμού του Λένιν για τον ιμπεριαλισμό υπονομεύει σταθερά τα θεωρητικά θεμέλια του κινήματός μας, δημιουργώντας σοβαρή αδυναμία ερμηνείας του τι συμβαίνει στον κόσμο – και ως εκ τούτου υποσκάπτει τις προοπτικές της ανθρωπότητας να οργανωθεί για την ήττα των επιθετικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Αυτός ο θεωρητικός αγώνας δεν είναι ένα αφηρημένο ή μεμονωμένο ερώτημα, αλλά ένα ερώτημα που χτυπά την ίδια την καρδιά του κινήματός μας και την πρακτική του ικανότητα να καθοδηγεί τους εργαζόμενους στον αγώνα τους προς την απελευθέρωση.

Οι ΗΠΑ, που από το 1945 είναι η αδιαμφισβήτητη παγκόσμια κυρίαρχη ιμπεριαλιστική υπερδύναμη, βλέπει σήμερα την παγκόσμια κυριαρχία της να κλονίζεται σοβαρά, υπό τις συνθήκες της βαθύτερης παγκόσμιας κρίσης υπερπαραγωγής και της αυξανόμενης διεκδίκησης του αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου, με επικεφαλής την Κίνα, όπου και τα δύο απειλούν τα κέρδη και την ηγεμονία της. Αυτό είναι το πλαίσιο στο οποίο οι ιμπεριαλιστές θα καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να σώσουν το σύστημά τους που βρίσκεται σε αποσύνθεση και να διατηρήσουν την κυρίαρχη θέση τους στον κόσμο, την ικανότητά τους να ελέγχουν και να λεηλατούν κατά βούληση.

Για όσους από εμάς βρίσκονται στην άλλη πλευρά αυτής της εξίσωσης, η κατανόηση του ποιοι είναι οι φίλοι και ποιοι είναι οι εχθροί του λαού στον αγώνα του ενάντια στον ιμπεριαλισμό είναι το κλειδί για να κατευθύνουμε την πολιτική μας και να σφυρηλατήσουμε τις συμμαχίες μας.

Ο ιμπεριαλισμός δεν είναι βρισιά, που μπορεί να χρησιμοποιείται αυθαίρετα ή από ιδιοτροπία. Ο Λένιν όρισε το παγκόσμιο σύστημα καθώς και τα εσωτερικά χαρακτηριστικά των ιμπεριαλιστικών οικονομιών σύμφωνα με προσεκτικά επεξεργασμένα και πολύ συγκεκριμένα οικονομικά κριτήρια. Συγκεκριμένα, τόνισε τον βαθμό στον οποίο το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο έχει γίνει κυρίαρχο στην οικονομική ζωή μιας ιμπεριαλιστικής χώρας και στον βαθμό στον οποίο μια ιμπεριαλιστική (μονοπωλιακή καπιταλιστική) άρχουσα τάξη βασίζεται στην εξαγωγή κεφαλαίου για να αποκομίσει υπερκέρδη.

Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία που μελετήθηκαν από χρηματοοικονομικούς καπιταλιστές στο City του Λονδίνου, βγήκαν τα εξής συμπεράσματα:

«Η Ρωσία κατέχει μόνο το ένα δωδέκατο της οικονομικής έκτασης των ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ είναι πολύ πιο χρεωμένες από τη Ρωσία, αλλά αυτό είναι συνάρτηση των χαμηλών επιτοκίων, του αποθεματικού νομίσματος και της πρόσβασης στις διεθνείς αγορές.

Οι επενδυτικές ροές είναι πολλαπλάσιες στις ΗΠΑ απ' ότι είναι στη Ρωσία, καθώς το κόστος κεφαλαίου είναι χαμηλότερο και η διάβρωση του κεφαλαίου μέσω του πληθωρισμού είναι μικρότερη.

Ωστόσο, η Ρωσία διατηρεί το καθεστώς της «υπερδύναμης» χάρη στη σοβιετική στρατιωτική της κληρονομιά».

Δεν είναι δυνατόν να βλέπουν τόσο καθαρά την κατάσταση οι ταξικοί μας εχθροί κι εμείς να διστάζουμε μπερδεμένοι και χειραγωγήσιμοι!

Παράλληλα με την κατανόηση του χαρακτήρα του πολέμου, χρειαζόμαστε κι ένα μανιφέστο για την κρίση του καπιταλισμού – μια διέξοδο από αυτή την καθοδική σπείρα φτώχειας και πολέμου για τους εργαζόμενους όλου του κόσμου, που απαιτεί τη συγκρότηση ενός μαχητικού αντιιμπεριαλιστικού μετώπου.

Για το σκοπό αυτό, θα συνεισφέρουμε την ανάλυσή μας για την κατάσταση όπως την βλέπουμε στο κόμμα μας, το CPGB-ML.

Όλος ο κόσμος βρίσκεται σε μια κατάσταση οικονομικού χάους. Το βιοτικό επίπεδο για τους εργαζόμενους πέφτει κατακόρυφα σχεδόν παντού. Χώρες όπως ο Λίβανος, η Σρι Λάνκα, το Πακιστάν και η Γκάνα έχουν ήδη χρεοκοπήσει και δεν μπορούν να αγοράσουν ακόμη και τα πιο βασικά είδη που χρειάζονται οι πληθυσμοί τους – φάρμακα, τρόφιμα και ενέργεια ειδικά.

Στη Βρετανία, τα πράγματα είναι επίσης πολύ άσχημα. Οι τιμές έχουν ξεπεράσει τα όρια, ενώ οι μισθοί σε καμία περίπτωση δεν συμβαδίζουν με τον πληθωρισμό. Η κυβέρνηση περικόπτει τις δαπάνες για τις δημόσιες υπηρεσίες προκειμένου να μειώσει τις δανειακές της ανάγκες, ενώ ταυτόχρονα αυξάνει τη φορολογία των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, ξοδεύει εξωφρενικά ποσά για εξοπλισμούς, για την υποστήριξη του πολέμου στην Ουκρανία κατά της Ρωσίας και για διάφορες στρατιωτικές προκλήσεις σε όλο τον κόσμο. Και αρνείται να επιβάλει φόρο περιουσίας στους πολυδισεκατομμυριούχους (δηλαδή τη μονοπωλιακή αστική τάξη του κόσμου), που στην πραγματικότητα ακόμα πλουτίζουν κατά αρκετά δισεκατομμύρια το χρόνο, ενώ οι εργαζόμενοι ωθούνται συστηματικά όλο και πιο χαμηλά στη φτώχεια και στην ένδεια.

Ο καπιταλισμός ΔΕΝ είναι κατάλληλος για να επιλύσει απολύτως τίποτα. Παρά την ανθρώπινη ικανότητα μας να παράγουμε όλο και περισσότερα με ολοένα και λιγότερη προσπάθεια, η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων βλέπουν μια δραστική πτώση του βιοτικού τους επιπέδου, και όλα αυτά επειδή ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής έχει ένα θεμελιώδες ελάττωμα σχεδιασμού – το οποίο αναγκάζει περιοδικά να σταματάει απλώς γιατί έχει παραγάγει απείρως περισσότερα από όσα μπορούν να αγοράσουν οι άνθρωποι (και οι κυβερνήσεις για λογαριασμό τους).

Σε αυτές τις περιόδους κρίσης, οι άνθρωποι πεινούν επειδή έχουν παραγάγει πάρα πολλά, οι αγορές πλημμυρίζουν και οι καπιταλιστές δεν μπορούν να βγάλουν κέρδος, έτσι το βιοτικό επίπεδο πέφτει κατακόρυφα καθώς οι καπιταλιστές προσπαθούν να σωθούν σε βάρος των εργαζομένων.

Αυτός είναι ο λόγος που οι ιμπεριαλιστικές χώρες οδηγούνται σε πόλεμο, για να προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν πλεονεκτήματα που δεν μπορούν πλέον να ελπίζουν ότι θα αποκτήσουν με ειρηνικά μέσα. Πόλεμος και καταστροφή όταν το κέρδος δεν είναι εγγυημένο είναι η λογική του καπιταλισμού.

Αυτός είναι ο λόγος που οι ΗΠΑ, με την υποστήριξη των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών χωρών μέσω της συμμαχίας του ΝΑΤΟ, απειλούν τη Ρωσία για να μπορέσουν να επικυριαρχήσουν και να την καταστρέψουν, μεταφέροντας τεράστιες ποσότητες όπλων στην Ουκρανία και καλλιεργώντας ένα φασιστικό κίνημα στη χώρα, το οποίο χρησιμοποιούν ενάντια στα ρωσικά συμφέροντα. Και αυτός είναι ο λόγος που η Ρωσία αντεπιτίθεται.

Τον λογαριασμό για όλους τους οπλισμούς που προμηθεύει η Βρετανία στο ουκρανικό φασιστικό καθεστώς τον πληρώνει ο Βρετανός φορολογούμενος, ενώ οι δισεκατομμυριούχοι ιδιοκτήτες της βιομηχανίας εξοπλισμών γίνονται όλο και πλουσιότεροι.

Παρόμοιες επιθετικές κινήσεις γίνονται από το ΝΑΤΟ κατά της Κίνας, φέρνοντάς μας όλο και πιο κοντά σε μια ανάφλεξη στην Ταϊβάν που θα κοστίσει ανυπολόγιστα σε χρήματα και σε ανθρώπινες ζωές.

Εν τω μεταξύ, καθώς ο ιμπεριαλισμός εξαναγκάζεται σε υποχωρήσεις στο μέτωπο τόσο το στρατιωτικό όσο και της προπαγάνδας, ο οικονομικός πόλεμος που έχει ξεκινήσει με τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας αποδίδει επίσης άσχημα για αυτόν αποτελέσματα.

Η Ουάσιγκτον θέλει απεγνωσμένα να συμπαρασύρει την Ευρώπη στα σχέδιά της  για δολιοφθορά εναντίον της ρωσικής οικονομίας. Ωστόσο, ενώ η Γερμανία και μερικοί άλλοι ήταν αρχικά σκληροί στην ψυχροπολεμική ρητορική τους, αυτό δεν μπορεί να κρύψει μια βαθιά και αυξανόμενη απροθυμία να αντιστοιχίσουν αυτή τη ρητορική με μια συνολική υιοθέτηση μέτρων που καταλήγουν να βλάψουν τα ευρωπαϊκά οικονομικά συμφέροντα πιο σοβαρά από τη Ρωσία.

Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα οι αγγλοαμερικανικές προσπάθειες να κρατήσουν την Ευρώπη σε οικονομικό πόλεμο εναντίον της Ρωσίας να αποτύχουν, αποκαλύπτοντας τη διάσταση συμφερόντων που υπάρχει, τόσο μεταξύ των ΗΠΑ και της Ευρώπης, όσο και εντός της ίδιας της Ευρώπης.

Οι οικονομίες των χωρών της Βαλτικής βρίσκονται σε κίνδυνο. Όσο κι αν είναι θορυβώδεις στη ρητορική τους εναντίον της Ρωσίας, τέτοιες χώρες θα αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι η υποτέλεια τους στη Δύση καθίσταται μια όλο και λιγότερο ελκυστική προοπτική, ιδίως αν το τίμημα είναι ότι ορισμένες από τις πιο κερδοφόρες βιομηχανίες τους, οι οποίες εξαρτώνται κατά 90 τοις εκατό από τη Ρωσία, πρέπει να κλείσουν.

Εν τω μεταξύ, η Ρωσία θα μπορούσε πράγματι να επωφεληθεί, εκμεταλλευόμενη την συγκυρία για να αναιρέσει μερικές από τις τρομερές οικονομικές ζημιές που προκλήθηκαν κατά την εποχή του κομπραδόρου Γέλτσιν. Αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει τώρα είναι μια σταδιακή αποσύνδεση της οικονομίας της Ρωσίας από τις οικονομίες της Δύσης. Αυτό προσφέρει νέες δυνατότητες για τους Ρώσους εργάτες να εκθέσουν τις αντιφάσεις του καπιταλισμού και να ασκήσουν πίεση στην αστική τάξη τους με πιο ριζοσπαστικές απαιτήσεις, κι αίτημα σχεδιασμού της οικονομία σύμφωνα με τις ανάγκες και την ανεξαρτησία των ανθρώπων, και όχι για κέρδος και εξάρτηση.

Η επιθετικότητα κατά της Ρωσίας και της Κίνας, οι οποίες διαθέτουν και οι δύο πολύ προηγμένα όπλα που έχουν αναπτύξει ανεξάρτητα, (και στις δύο περιπτώσεις καθαρά για άμυνα ενάντια στις επεκτατικές φιλοδοξίες του ΝΑΤΟ και όχι από επιθετικότητα) κινδυνεύει να βυθίσει τον κόσμο σε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.

Ένας τέτοιος πόλεμος δεν θα αφήσει αλώβητη τη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. Πράγματι, διατρέχουν κίνδυνο να υποστούν καταστροφές στις πόλεις, τις κωμοπόλεις και τις υποδομές τους όπως αυτές που είχαν εξαπολύσει σε ανυπεράσπιστες χώρες όπως το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Λιβύη, η Συρία, η Γιουγκοσλαβία, η Υεμένη, το Κονγκό κ.λπ.

Μόλις καταλάβουμε ότι η πραγματική αιτία του προβλήματος είναι η αναπόφευκτη επιδείνωση των οικονομικών κρίσεων όσο καιρό ο καπιταλισμός εξακολουθεί να είναι το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα, τότε η λύση αρχίζει να είναι προφανής.

Αυτό το οικονομικό σύστημα παραμένει σε ισχύ παρά τα θανατηφόρα ελαττώματα του, επειδή υπάρχει μια μικρή μειοψηφία δισεκατομμυριούχων στον κόσμο που επωφελούνται από αυτό, των οποίων ο ιδιωτικός πλούτος και ο έλεγχος των μέσων παραγωγής και του χρηματοπιστωτικού συστήματος, τους παρέχουν τη δύναμη να υπαγορεύουν όρους για τις κυβερνήσεις, είτε είναι «δημοκρατικά» εκλεγμένες ή όχι. Τότε αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι αυτή η μικροσκοπική μειοψηφία πρέπει να ανατραπεί.

Μόνο αν απαλλαγούμε από το καπιταλιστικό σύστημα θα μπορέσουμε να το αντικαταστήσουμε με ένα σύστημα ορθολογικού σχεδιασμού, που να αναπτύσσει τις τεράστιες και προηγμένες παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας για να καλύψει τις ανάγκες των ανθρώπων.

Λόγω του τεράστιου πλούτου που έχει στην κατοχή της, αυτή η μικροσκοπική μειοψηφία δισεκατομμυριούχων έχει στη διάθεσή της μια τεράστια μηχανή προπαγάνδας (ΜΜΕ, εκπαιδευτικά ιδρύματα κάθε είδους κ.λπ.), καθώς και στρατιές γραφειοκρατών και κυβερνητικών αξιωματούχων. Δεν είναι εύκολο να τα απομακρύνουμε όλα αυτά ώστε να εδραιωθεί η δημόσια ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός της παραγωγής προς όφελος των παραγωγών ώστε να αντικαταστήσουν την ζούγκλα της αγοράς.

Η αντίσταση που εξαπολύει η τάξη των δισεκατομμυριούχων (η αστική τάξη) είναι τεράστια, σκληρή, απάνθρωπη και χωρίς αρχές Σαν ένα θανάσιμα πληγωμένο θηρίο πριν πεθάνει, μπορεί να προκαλέσει αφάνταστο πόνο για να παρασύρει τους πάντες μαζί του στον θάνατο και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τα δεινά που προκαλεί στην απεγνωσμένη προσπάθειά του να επιβιώσει και να παραμείνει στην κορυφή.

Ωστόσο, είναι το πεπρωμένο της εργατικής τάξης –δηλαδή όλων όσων εξαρτώνται για μια αξιοπρεπή διαβίωση από το να βρουν και να διατηρήσουν μια δουλειά– να ξεπεράσουν τη βία της κρατικής μηχανής που ασκείται για λογαριασμό των μεγιστάνων του πλούτου και να δημιουργήσουν το δικό τους προλεταριακό κράτος για να διασφαλίσουν ένα οικονομικό σύστημα που να αντικαταστήσει τον καπιταλισμό.

Μετά την αντεπανάσταση στην Σοβιετική Ένωση το 1991, το κίνημα της εργατικής τάξης μπορεί να περιγραφεί μόνο ως σε ένα θλιβερό χάος, με ανθρώπους που στην πραγματικότητα εγκατέλειψαν την προλεταριακή επανάσταση. Συνειδητοποιούν ότι τα μεγάλα προβλήματα στον κόσμο προκαλούνται από τον καπιταλισμό, αλλά αισθάνονται εντελώς ανήμποροι να κάνουν οτιδήποτε άλλο εκτός από το να παρακαλούν τους καπιταλιστές να είναι λίγο πιο ευγενικοί και να μεταδίδουν αυτή την ανημποριά στους ανθρώπους της εργατικής τάξης.

Αυτό που χρειάζεται το κίνημα είναι η αναζωογόνηση. Μόλις καταλάβουμε ότι οι όλες ήττες που έχουμε υποστεί συνδέονται και με την απομάκρυνση από τον μαρξισμό-λενινισμό, μπορούμε να ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη στον τελικό μας προορισμό – μια κοινωνία όπου μια συγκεντρωτική σχεδιασμένη οικονομία θα έχει αντικαταστήσει τον καπιταλισμό και όπου η παραγωγή δεν θα είναι για το κέρδος αλλά για τη μέγιστη ικανοποίηση των αναγκών των μαζών.

Πρέπει να θυμόμαστε αυτό που μας δίδαξε ο Μαρξ: ότι οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να απαιτούν απλώς υψηλότερους μισθούς, αλλά ένα τέλος στο ίδιο το σύστημα της μισθωτής εργασίας. Πρέπει επίσης να υπενθυμίσουμε ότι οι εργαζόμενοι στις ιμπεριαλιστικές χώρες θα πρέπει να εργάζονται για την ήττα των δικών τους κυρίαρχων τάξεων όταν διεξάγουν πολέμους για το κέρδος και επιτίθενται σε άλλα έθνη για κυριαρχία.

Εμείς οι εργαζόμενοι στη Βρετανία, για παράδειγμα, πρέπει να σαμποτάρουμε τη βρετανική επιθετική πολεμική μηχανή, να απαιτήσουμε να φύγει το ΝΑΤΟ από την Ουκρανία και να σταματήσει να προσπαθεί να καταστρέψει τη Ρωσία και την Κίνα. Πρέπει να διδάξουμε στους συναδέλφους μας να στέκονται αλληλέγγυοι με αυτούς που δέχονται επίθεση και να κατανοούν ότι αντιμετωπίζουμε έναν κοινό εχθρό – την ιμπεριαλιστική άρχουσα τάξη.

Δεδομένων των σκληρών χτυπημάτων που ετοιμάζονται να καταφέρουν οι ιμπεριαλιστές στο βιοτικό επίπεδο των μαζών, καθώς και των πολεμικών τους προετοιμασιών για τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο κατά της Ρωσίας και της Κίνας, πρέπει να λάβουμε τα απαραίτητα μέτρα για να ενισχύσουμε το παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα και να δημιουργήσουμε ένα ενιαίο παγκόσμιο μέτωπο.

Πρέπει να διαδώσουμε την αλήθεια ότι οι εργαζόμενοι έχουν τη δύναμη να ανατρέψουν το 0,1% των κυρίαρχων μόνο αν μάθουν να ενώνονται.

Η σωστή θέση μας μπορεί να προσφέρει στους εργαζόμενους σε όλο τον κόσμο εμπιστοσύνη και πεποίθηση στη νίκη μας έναντι των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου. Μια νίκη για την υπεράσπιση του πιο βασικού ανθρώπινου δικαιώματος – του δικαιώματος στη ζωή! Θέλουμε και πρέπει να εκφράζουμε την αλληλεγγύη, το θάρρος και την επιθυμία να πούμε την αλήθεια για αυτόν τον πόλεμο, προστατεύοντας τα συμφέροντα των εργαζομένων!

Είτε τα εγκλήματα πολέμου διαπράττονται κατά της Γάζας από σιωνιστές τραμπούκους, είτε κατά του Λουγκάνσκ από Ουκρανούς φασίστες τραμπούκους, είτε κατά της Συρίας από κακοποιούς του Ισλαμικού Κράτους, είναι το ίδιο φρικτό φάντασμα που κρύβεται στο σκοτάδι. Είναι ο ιμπεριαλισμός. Ένας ιμπεριαλισμός βασανισμένος από τις δικές του άλυτες αντιφάσεις, του οποίου τα συμφέροντα εξυπηρετούνται από τους πληρεξούσιους του επί της γης.

Μόνο η ανατροπή του ιμπεριαλισμού μπορεί να τελειώσει οριστικά αυτές τις φρικαλεότητες.

Ας κάνουμε λοιπόν ένα βήμα μπροστά για να γράψουμε ιστορία!

Από την αρχή του πολέμου στο Ντονμπάς, το κόμμα μας έλεγε: Νίκη στους απελευθερωτές του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ!

Σήμερα λέμε: Κάτω η τρομοκρατία του ΝΑΤΟ! Νίκη στην αντιιμπεριαλιστική αντίσταση!