Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

Το πραγματικό διακύβευμα πίσω από τη συμφωνία των Πρεσπών, οι εθνικιστικές και κοσμοπολίτικες απόψεις και η «κυβερνώσα αριστερά»

Το πραγματικό διακύβευμα πίσω από τη συμφωνία των Πρεσπών, οι εθνικιστικές και κοσμοπολίτικες απόψεις και η «κυβερνώσα αριστερά»
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Όταν διακυβεύονται «μεγάλα εθνικά συμφέροντα» και προτείνεται επίλυση «εθνικών» ζητημάτων, όπως το μακεδονικό, πρέπει πάντα να διακρίνουμε τι είδους και τίνος συμφέροντα είναι αυτά, πόσο σημαντικά είναι, με τι σχετίζονται, τι έκταση καταλαμβάνουν, γιατί τώρα, τη δεδομένη χρονική στιγμή, πως αλληλεπιδρούν (ή θα αλληλεπιδράσουν) με άλλα συμφέροντα, κι εν τέλει ποιον εξυπηρετούν (ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός και ποιος οφελείται).
Η πρόσδεση της χώρας μας στον ευρωατλαντικό άξονα εν μέσω του εν εξελίξει Γ΄ ιμπεριαλιστικού παγκόσμιου πολέμου, δηλώνοντας όσο ποτέ δουλική πίστη στο δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν», δεν επιτρέπει διφορούμενες απαντήσεις στα ανωτέρω ερωτήματα. Είναι προφανές ότι αυτά τα συμφέροντα δεν είναι συμφέροντα του εργαζόμενου λαού, αλλά της άρχουσας τάξης της χώρας, η οποία, ξενόδουλη όσο ποτέ, εκτελεί συλλήβδην όλες τις εντολές που δίνονται από την αντίπερα όχθη του ατλαντικού. Η συμφωνία των Πρεσπών ήταν απαίτηση των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, τα συμφέροντα των οποίων και εξυπηρετεί πρωτίστως αυτή η συμφωνία. Γιατί όμως τώρα; Ποια η ιδιαιτερότητα της συγκυρίας που οδηγεί σε τέτοιου είδους αποφάσεις;
Ο εν εξελίξει Γ΄ ιμπεριαλιστικός παγκόσμιος πόλεμος, όπως αυτός αναπτύσσεται και βαθαίνει, ως συνέπεια της αστικής αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ και τις υπόλοιπες χώρες του πρώιμου σοσιαλισμού, αλλά και της δομικής κρίσης του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος, που άρχισε το 2008 και παραμένει άγνωστο το πότε θα τελειώσει, αναδεικνύει νέους πόλους ή πόλο στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων, από χώρες και συμμαχίες που δεν είναι πλέον διατεθειμένες να ανεχθούν άνευ όρων και ορίων ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ανά τον κόσμο. Κομβικές καμπές αυτού του πολέμου ήταν αφενός μεν ο εμφύλιος πόλεμος στην Ουκρανία που προκάλεσαν το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ το 2014 φέρνοντας στην εξουσία φιλοναζιστές, αφετέρου η επέμβαση στη Συρία, όπου στήριξαν, εξόπλισαν, χρηματοδότησαν και εκπαίδευσαν διάφορες τζιχαντιστικές ομάδες επιδιώκοντας τη διάλυσή της, αλλά και νωρίτερα με τις επεμβάσεις σε Σομαλία, Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Υεμένη και πλέον πρόσφατα στη Βενεζουέλα. Σημαντική συνιστώσα αυτού του υπό διαμόρφωση πόλου είναι χώρες όπου νίκησαν, έστω και προσωρινά, οι πρώιμες σοσιαλιστικές επαναστάσεις, ενώ σήμερα ως επί το πλείστον ακολουθούν κεφαλαιοκρατικό δρόμο ανάπτυξης.  Προφανώς οι ρητές ή άρρητες επιτυχίες αυτών των χωρών και κυρίως, η μη συμμόρφωσή τους με την επιδίωξη πλήρους καθυπόταξής τους, δεν μπορούν να μείνουν αναπάντητες από το αντίπαλο δέος, τον ευρωατλαντικό άξονα. Ακριβώς εντός αυτού του πλαισίου ο βόρειος γείτονάς μας έπρεπε πάση θυσία και εσπευσμένα να ενταθεί στο ΝΑΤΟ, ώστε εν προκειμένω να αναχαιτιστεί στην περιοχή τόσο η ρωσική, όσο και η κινεζική επιρροή και διείσδυση, ν’ αλλάξουν οι συσχετισμοί δυνάμεων, με απώτερο σκοπό τον έλεγχο ολόκληρης της Ανατολικής Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου, μέσω ενός αλληλένδετου πλέγματος στρατιωτικών βάσεων και πλήρους επιχειρησιακής ένταξης στις δομές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Η συμφωνία των Πρεσπών εξυπηρετεί την επέκταση του ΝΑΤΟ στην περιοχή, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες η χώρα μας να γίνει στόχος πολεμικών επιχειρήσεων από τη στιγμή που έχει πυρηνικά όπλα σε Σούδα και Άραξο, δημιουργεί νέες βάσεις, ενώ νατοϊκά αεροπλάνα και πλοία εκκινούν από τις βάσεις αυτές για να βομβαρδίζουν στη Συρία, να διεξάγουν κατασκοπευτικές επιχειρήσεις στην Κριμαία και αλλού.
Οι κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια των δύο χωρών ενέκριναν τη συμφωνία γιατί προφανώς θεωρούν ότι εντός του ΝΑΤΟ μπορούν να κατοχυρώσουν και να αναβαθμίσουν τη θέση και το ρόλο τους. Ειδικά η ελληνική αστική τάξη και η κυβέρνησή της, έχοντας κάνει τη στρατηγική επιλογή πρόσδεσης στον άξονα ΗΠΑ-ΕΕ-Ισραήλ, φιλοδοξεί να παίξει το ρόλο τοποτηρητή του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι παρά το γεγονός ότι Ελλάδα και Τουρκία ανήκουν στο ΝΑΤΟ από το 1952, αυτό δεν απέτρεψε την τουρκική εισβολή και την τραγωδία της Κύπρου το 1974. Επιπλέον, το σημερινό «μακεδονικό ζήτημα» είναι αποτέλεσμα αλλεπάλληλων πολιτικών και πολεμικών αμερικανονατοϊκών επεμβάσεων, που οδήγησαν στη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και στη δημιουργία σειράς «ανεξάρτητων» κρατών-προτεκτοράτων, συμπεριλαμβανομένου και του γειτονικού.
Δεν είναι άραγε παράξενο γιατί όλα αυτά είναι terra incognita τόσο για τους θιασώτες του εθνικισμού-σωβινισμού, όσο και για εκείνους του αστικού κοσμοπολιτισμού; Εμείς θεωρούμε πως δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού αποτελούν τις δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος, παρά τις φραστικές διαφοροποιήσεις τους. Λεκτικά θέλουν να φαίνονται αντίθετοι: οι μεν αναγορεύουν με εθνικιστικές κορώνες και περισσή επιθετικότητα το γειτονικό λαό σε εχθρό (δηλ. εξιλαστήριο θύμα), ενώ κατηγορούν κάθε αντίθετη άποψη για «εθνομηδενισμό», οι δε προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι Αμερικάνοι, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ δεν είναι απλώς φίλοι μας, αλλά η πλήρης υποταγή, συμπόρευση και ο πρωταγωνιστικός μας ρόλος στους ιμπεριαλιστικούς τους οικονομικούς, πολιτικούς και πολεμικούς σχεδιασμούς-τυχοδιωκτισμούς, αποτελεί δήθεν μοναδική επιλογή για τη διασφάλιση των «εθνικών συμφερόντων», της ειρήνης και της ασφάλειας στην περιοχή. Επιπλέον, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει τις διευθετήσεις της συμφωνίας των Πρεσπών και την όλη πρωτοφανή δουλικότητά της στον Ευρωατλαντικό Άξονα ως δήθεν «διεθνιστικές» πολιτικές. Ο αποπροσανατολισμός του λαού και η σύγχυση που σπέρνουν αυτοί οι καθεστωτικοί πόλοι εγκυμονούν τεράστιους κινδύνους. Αυτό που εγγενώς ενώνει και δονεί και τους δύο πόλους του σύγχρονου ιδεολογικοπολιτικού δίπολου της άρχουσας τάξης, είναι η τυφλή υποταγή τους στις ευρωατλαντικές στρατηγικές επιλογές της άρχουσας τάξης.
Είτε ως τεχνητή είτε ως αυθόρμητη, η πόλωση μεταξύ εθνικισμού-σωβινισμού και αστικού κοσμοπολιτισμού συμβάλλει στην επίτευξη του στόχου των ιμπεριαλιστικών οργανισμών: στη χειραγώγηση της συνείδησης του εργαζόμενου λαού ώστε τα συμφέροντα της αστικής τάξης, ντόπιας και ξένης, να υιοθετηθούν ως (παν)εθνικά συμφέροντα, δήθεν ταυτόσημα με τα Δυτικά-Ευρωενωσιακά και Αμερικανο-ΝΑΤΟ-ικά.
Οι ευθύνες της «κυβερνώσας αριστεράς» είναι εξαιρετικά σοβαρές, καθώς οι υπηρεσίες που προσφέρει στην άρχουσα τάξη και στο σύστημα συνολικά είναι σημαντικές, διότι αφενός μεν, οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να περάσει τέτοιου είδους συμφωνία, αφετέρου δε, οι άκρως αντιλαϊκές και επικίνδυνες πολιτικές επιλογές της ασκούνται στο όνομα της αριστεράς, σπιλώνοντας κάθε υψηλό νόημα που είχε αυτή η έννοια στα μάτια του κόσμου, ανοίγοντας το δρόμο σε ακροδεξιές απόψεις του τύπου «ίδιοι είναι οι δεξιοί και οι αριστεροί» κ.λπ.
Εμείς δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι είμαστε ενάντια στη συμφωνία των Πρεσπών και σε όποια συμφωνία οδηγεί σε μεγαλύτερη εξάρτηση των δύο χωρών από το ΝΑΤΟ σε ενίσχυσή του στην περιοχή, σε άνοδο των εθνικισμών στα Βαλκάνια, σε ανακατατάξεις συνόρων, όπως σαφώς μεθοδεύεται σε Μαυροβούνιο, Κόσοβο και ευρύτερα στα Βαλκάνια.
Οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα. Επιδίωξη και των δυο λαών πρέπει να είναι η ειρηνική συνύπαρξη, η καλή γειτονία και η συνεργασία και όχι η συμμετοχή σε έναν οργανισμό που γεννά επεμβάσεις, πολέμους, εμφύλιες συρράξεις, επαναχάραξη συνόρων και προσφυγιά.
Οι κομμουνιστές, ιδιαίτερα σε συνθήκες δομικής κρίσης και ιμπεριαλιστικού πολέμου, σε συνθήκες μακροχρόνιων αντιλαϊκών πολιτικών που έχουν προσλάβει χαρακτηριστικά γενοκτονίας, που επιβάλλονται και ασκούνται με όρους εθνικής ταπείνωσης, οφείλουν να στρέφουν τα πατριωτικά αισθήματα της εργατικής τάξης και ευρύτερα των λαϊκών μαζών σε αντιιμπεριαλιστική και διεθνιστική κατεύθυνση, ανοίγοντας διμέτωπο αγώνα τόσο κατά του εθνικισμού, του σωβινισμού και του εκφασισμού, όσο και κατά του νεοφιλελεύθερου ιμπεριαλιστικού κοσμοπολιτισμού, ξεσκεπάζοντας την υποκρισία τους και τη βαθύτερη ενότητά τους στη βάση των ταξικών συμφερόντων που εξυπηρετούν. Οφείλουν επίσης, να συνδέουν οργανικά τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα κατά του Ευρωατλαντικού άξονα με την προοπτική της αναγκαιότητας της σοσιαλιστικής επανάστασης και του κομμουνισμού.

Καλούμε τη νεολαία και το λαό:
- Να αγωνιστεί για την απαλλαγή από τα δεσμά του Ευρωατλαντικού Αμερικανο-ΝΑΤΟ-ικού ιμπεριαλιστικού άξονα, για πραγματική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία.
- Να απομονώσει και να καταδικάσει την πατριδοκαπηλία. Καμία ανοχή στον εθνικισμό, στο σοβινισμό, στο ρατσισμό, στην ξενοφοβία και το φασισμό.
- Να απορρίψει άκρως επικίνδυνες τακτικές και μεταμοντέρνα αστικά-μικροαστικά ιδεολογήματα-συνθήματα που επιδιώκουν να ταυτίσουν τον πατριωτισμό με τον εθνικισμό -όπως το διαδεδομένο «όποιος κοιμάται πατριώτης ξυπνάει φασίστας»- γιατί αυτά ακριβώς εξυπηρετούν πρωτίστως τον αστικό κοσμοπολιτισμό του ιμπεριαλιστικού επιθετικού κεφαλαίου, ενισχύουν τη μεθοδευμένη από την άρχουσα τάξη σύγχυση προλεταριακού διεθνισμού-κοσμοπολιτισμού, και οδηγούν σημαντική μερίδα του κόσμου στην αγκαλιά των φασιστών, οι οποίοι βρίσκουν την ευκαιρία να χειραγωγούν μέσω της χυδαίας πατριδοκαπηλίας, μιας και η καθεστωτική «αριστερά» έχει απεμπολήσει κάθε έννοια και πρακτική οργανικής σύνδεσης αντιιμπεριαλιστικού πατριωτισμού και προλεταριακού διεθνισμού σε επαναστατική κατεύθυνση.
- Να αναπτύξει οργανωμένο και στενό δίκτυο διεθνιστικής αλληλεγγύης με όλους τους γειτονικούς λαούς και με τους λαούς όλου του κόσμου.
- Να διαφυλάξει την ειρήνη στην περιοχή.

Καθήκον μας ταυτόχρονα πατριωτικό, διεθνιστικό και ταξικό είναι να παλέψουμε διατρανώνοντας:
ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ
ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ Η ΕΕ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ
ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ-ΣΩΒΙΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΣΜΟ 
ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΥΛΛΕΓΓΥΗ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ


Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019

ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ



ΠΕΜΠΤΗ 24/1
ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ
Συγκέντρωση 6 μ.μ. στη συμβολή λεωφ. Αλεξάνδρας και Κηφισίας

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ
Καλούμε τη νεολαία και το λαό:
·   Να αγωνιστεί για την απαλλαγή από τα δεσμά των αμερικανονατοϊκων ιμπεριαλιστών, για πραγματική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία
·   Να απομονώσει και να καταδικάσει την πατριδοκαπηλία. Καμιά ανοχή στον εθνικισμό και το φασισμό
·   Να αναπτύξει την αλληλεγγύη του με όλους τους γειτονικούς λαούς
·   Να διαφυλάξει την ειρήνη στην περιοχή μας
ΚΑΜΙΑ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ
ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
ΕΙΡΗΝΗ - ΦΙΛΙΑ - ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
Πανελλαδικός Αντιπολεμικός Κινηματικός Συντονισμός

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ - ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ - ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ
ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Η κυβέρνηση έφερε για ψήφιση στη βουλή τη συμφωνία των Πρεσπών. Η συμφωνία αυτή, που τόσες αντιπαραθέσεις και πολιτικούς τριγμούς έχει προκαλέσει, δεν έγινε γιατί οι κυβερνήσεις των δύο χωρών αποφάσισαν ξαφνικά να παραμερίσουν εθνικιστικές και αλυτρωτικές αντιλήψεις και να βρουν μια κοινά αποδεκτή λύση, όπως ισχυρίζεται η κυβερνητική προπαγάνδα. Δεν έγινε ούτε γιατί οι δύο κυβερνήσεις έγιναν προδοτικές και αποφάσισαν να ξεπουλήσουν τα «εθνικά» τους δίκαια, όπως διατυμπανίζουν οι εθνικιστικές και πατριδοκάπηλες φωνές και από τις δύο πλευρές των συνόρων.
Η συμφωνία έγινε γιατί αυτό απαιτούν τα αμερικανικά συμφέροντα στη γειτονιά μας. Για να προωθηθεί η ολοκληρωτική προέλαση ΗΠΑ και ΝΑΤΟ στα δυτικά Βαλκάνια. Για να ανακοπεί και εκμηδενιστεί η όποια ρωσική επιρροή στην περιοχή, ν’ αλλάξουν οι συσχετισμοί στον μεταξύ τους ανταγωνισμό και να αποκτήσουν οι αμερικανο-νατοϊκοί ισχυρότερα ερείσματα και βάσεις για τον έλεγχο ολόκληρης της ανατολικής Μεσογείου και της ανατολικής Ευρώπης.
Οι κυβερνήσεις των δύο χωρών προχώρησαν στη συμφωνία γιατί θεωρούν ότι, υπό τη νατοϊκή ομπρέλα, μπορούν να κατοχυρώσουν (ΠΓΔΜ) ή να αναβαθμίσουν τη θέση και το ρόλο τους. Ειδικά η ελληνική κυβέρνηση, έχοντας κάνει τη στρατηγική επιλογή πρόσδεσης στον άξονα ΗΠΑ-ΕΕ-Ισραήλ, φιλοδοξεί να παίξει το ρόλο τοποτηρητή του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή.
Και στις δύο χώρες, για να περάσει η συμφωνία, στα μεν κοινοβούλια επιστρατεύτηκαν οι γνωστές άθλιες πρακτικές συναλλαγών, αποσκιρτήσεων, μεταγραφών, στις δε κοινωνίες τέθηκαν με τον πιο χυδαίο τρόπο κάθε είδους εκβιαστικά διλήμματα. Οι ιμπεριαλιστές, που τα καθοδήγησαν όλα αυτά, έχουν την απαραίτητη τεχνογνωσία.
Απέναντι στην κριτική που δέχεται από τ’ αριστερά, η κυβερνητική προπαγάνδα υπονοεί ή και διατυπώνει ανοιχτά το επιχείρημα ότι, στο βαθμό που η συμφωνία των Πρεσπών περιέχει και σωστά πράγματα (σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, μέτρα για εξάλειψη του αλυτρωτισμού), οφείλει να υποστηριχθεί έστω και αν την επέβαλαν οι αμερικανονατοϊκοί. Γιατί τελικά «όλοι κερδίζουμε», αφού δίνεται η δυνατότητα να λυθεί ένα μακροχρόνιο πρόβλημα που δηλητηρίαζε τις σχέσεις μας με μία γειτονική χώρα. Το επιχείρημα αυτό δόλια αποκρύπτει ότι:
- Το σημερινό «μακεδονικό ζήτημα» είναι αποτέλεσμα της αμερικανονατοϊκής επέμβασης η οποία οδήγησε στη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και την εμφάνιση, ως κράτους πλέον, της γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας.
- Η τυφλή πρόσδεση της χώρας μας στον νατοϊκό άρμα, δεν απέτρεψε την τουρκική εισβολή και την εθνική τραγωδία της Κύπρου το 1974.
- Είναι το ίδιο το ΝΑΤΟ που, λίγα χρόνια πριν, προκάλεσε εμφύλιο στην Ουκρανία και έφερε στην εξουσία φιλοναζιστές, ενώ βασικές δυνάμεις του επιδίωξαν τη διάλυση της Συρίας και στήριξαν τις διάφορες τζιχαντιστικές ομάδες.
- Η συμφωνία των Πρεσπών πάει χέρι-χέρι με την επέκταση του ΝΑΤΟ και στην Ελλάδα. Τα πυρηνικά σε Σούδα και Άραξο, οι νέες βάσεις, το να φεύγουν αεροπλάνα και πλοία από τις βάσεις αυτές για να βομβαρδίζουν στη Συρία και αλλού, αυξάνουν τις πιθανότητες να γίνει και η χώρα μας στόχος πολεμικών επιχειρήσεων.

Για όλα αυτά δεν λέει λέξη ούτε η κυβέρνηση ούτε και οι «μακεδονομάχοι». Η πρώτη για να μας πείσει ότι οι αμερικάνοι και το ΝΑΤΟ «είναι φίλοι μας» και το να είμαστε υπό την προστασία τους μπορεί να είναι εθνικά επωφελές. Οι άλλοι για να μας υποδείξουν ως εχθρό το γειτονικό λαό και όχι τους ιμπεριαλιστές.
Είμαστε ενάντια στη συμφωνία των Πρεσπών γιατί οποιαδήποτε συμφωνία με τη γειτονική χώρα, με ή χωρίς τη λέξη Μακεδονία, εφόσον έχει ως ζητούμενο και αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη εξάρτηση των δύο χωρών από το ΝΑΤΟ, μπορεί να αξιοποιηθεί για ανακατατάξεις συνόρων. Σε τέτοια σχέδια, οι μεν εθνικιστές της ΠΓΔΜ θα χρησιμοποιηθούν για να διεκδικήσουν διάφορα στο όνομα της μακεδονικής ταυτότητάς τους, οι δε Έλληνες ομογάλακτοί τους για να υλοποιήσουν το ανιστόρητο σύνθημα «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική». Ενίσχυση του ΝΑΤΟ σημαίνει ενίσχυση των εθνικισμών στα Βαλκάνια. Ήδη ΗΠΑ και ΝΑΤΟ προωθούν τον κατακερματισμό και τις πολεμικές συγκρούσεις (Μαυροβούνιο, Κόσοβο). Για τους σκοπούς αυτούς αξιοποιούν και επεκτείνουν τις αμερικάνικες βάσεις που καλύπτουν ήδη τεράστιες εκτάσεις βαλκανικών χωρών.
Ζητάμε τη διάλυση του ΝΑΤΟ και όχι τη διευκόλυνση και διεύρυνσή του. Το ΝΑΤΟ, που συγκροτήθηκε 70 χρόνια πριν σαν αντίπαλος της ΕΣΣΔ, εξακολουθεί να υπάρχει και να επεκτείνεται, παρ’ όλο που η ΕΣΣΔ δεν υπάρχει εδώ και 30 χρόνια. Και να γεννάει πολέμους, εμφυλίους και προσφυγιά.
Με το λαό της γειτονικής χώρας δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα. Με γνώμονα την ειρηνική συμβίωση και συνεργασία και απομονώνοντας τους πατριδοκάπηλους, μπορούν να διευθετηθούν όλα τα προβλήματα ανάμεσα στις δύο χώρες. Απαραίτητη προϋπόθεση η απαλλαγή από την ασφυκτική ευρωατλαντική κυριαρχία και επιδιαιτησία.
Καλούμε τη νεολαία και το λαό:
- Να αγωνιστεί για την απαλλαγή από τα δεσμά των αμερικανονατοικών ιμπεριαλιστών, για πραγματική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία.
- Να απομονώσει και να καταδικάσει την πατριδοκαπηλία. Καμία ανοχή στον εθνικισμό και το φασισμό.
- Να αναπτύξει την αλληλεγγύη του με όλους τους γειτονικούς λαούς.
- Να διαφυλάξει την ειρήνη στην περιοχή μας.

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

Εκ νέου περί των σχέσεων ευρωκομμουνισμού, αλτουσεριανισμού και κομμουνισμού... Δήλωση στήριξης, διάλογος και αρχές...

Εκ νέου περί των σχέσεων ευρωκομμουνισμού, αλτουσεριανισμού και κομμουνισμού...
Δήλωση στήριξης, διάλογος και αρχές...
Του Δημήτρη Πατέλη.
Ο κ. Γ. Μηλιός τάσσεται εσχάτως αναφανδόν υπέρ του ΚΚΕ! Το επιβεβαιώνει ρητά και σε πρόσφατη συνέντευξή του («Αναγκαίος ο διάλογος και η στήριξη του ΚΚΕ». Εφημερίδα των Συντακτών 19.1.2019). Θα ρωτούσε κανείς εύλογα: και λοιπόν; Τι το μεμπτό υπάρχει σε αυτό;  Δεν μπορεί ένας προβεβλημένος και διακεκεριμένος πολιτικός και διανοούμενος της αριστεράς να αλλάξει απόψεις και θέση; Είδε ένας άνθρωπος κάπου φως ιλαρόν αγωνιστικής συνέπειας και προσχωρεί! Άλλωστε, ιδιαίτερα σε προεκλογικές περιόδους, είναι σύνηθες να γίνονται δηλώσεις στήριξης κομμάτων εκ μέρους διαφόρων ανθρώπων και ομάδων.
Οφείλω να επισημάνω, ότι δεν έχω την παραμικρή πρόθεση να αυτοαναγορευτώ σε κριτή του ποιος τάσσεται με ποιόν στη σύγχρονη πολιτική σκηνή. Άλλωστε, σε μιαν αστική δημοκρατία, οι επιλογές αυτές άπτονται των δικαιωμάτων του πολίτη και του ανθρώπου. Από αυτή την τυπική άποψη λοιπόν, δεν μου πέφτει λόγος. Επιπλέον, από το 1989 δεν έχω οργανωτική σχέση με αυτό το κόμμα ούτε και με κάποιο άλλο.
Η επιλογή μου αυτή ήταν και παραμένει συνειδητή. Συνδέεται με τη μαρξιστική επιστημονική αντίληψη περί κομματικότητας. Σε αντίθεση με τις τρέχουσες αντιλήψεις, κομματικότητα είναι η ανώτερη μορφή επαναστατικής συνείδησης, συνείδησης του υποκειμένου του επαναστατικού αγώνα για την επίτευξη της ενοποίησης της ανθρωπότητας, του κομμουνισμού.
Με βάση αυτή την αντίληψη κρίνεται το κάθε βήμα, η κάθε ιεράρχηση (στρατηγικών και τακτικών) σκοπών και μέσων του αγώνα (θεωρητικών, πρακτικών, ιδεολογικών, οργανωτικών κ.λπ.). Άρα, αν εγκαταλείψουμε το πεδίο των τυπικών σχέσεων δικαιωμάτων, η περιεκτική και συμβολική πλευρά τέτοιων διαβημάτων, δεν μπορεί να αφήνει αδιάφορο όποιον αντιλαμβάνεται ή/και θεωρεί εαυτόν στρατευμένο σε αυτό τον αγώνα.
Η περίπτωση του κ. Γ. Μηλιού δεν είναι τυχαία. Αρκεί να γνωρίζει κανείς στοιχειωδώς την πολύπλευρη ερευνητική, συγγραφική, διδακτική και πολιτική του δράση. Πρόκειται για ένα δραστήριο διανοούμενο της αριστεράς, ο οποίος έχει πλούσιο θεωρητικό έργο μαρξιστικό, ή -τέλος πάντων- μαρξιστικής αναφοράς, είναι καθηγητής του ΕΜΠ και διευθύνει την τριμηνιαία επιθεώρηση “Θέσεις”. Επομένως, πολιτικά διαβήματα εκ μέρους μιας προσωπικότητας τέτοιου τύπου, δεν είναι θέμα ιδιωτικού γούστου, δεν μπορούν να αποτιμώνται ως άσχετα με την μέχρι τούδε πορεία της, με την όλη θεωρητική ή/και ιδεολογική της σκευή. Άρα, το εν λόγω διάβημα της στήριξης ενός πολιτικού κόμματος με τέτοια πλούσια ιστορία, θέτει εκ των πραγμάτων ερωτήματα που αφορούν τη σχέση προς το μαρξισμό, τη θεωρία και μεθοδολογία τόσο της εν λόγω προσωπικότητας, όσο και του φορέα που γίνεται αποδέκτης αυτής της στήριξης. Εφ' όσον η στήριξη αυτή προέκυψε προσφάτως, η ορθολογική της εξήγηση είναι εφικτή μέσω της βέλτιστης δυνατής σφαιρικής ανάδειξης των αντικειμενικών και υποκειμενικών όρων αυτής της (ατομικής, μονομερούς είτε/και διμερούς, αμφίδρομης;) προσέγγισης, αυτής της μετατόπισης θέσεων.   
Στο σημείωμα αυτό θα περιοριστώ σε μερικές ενδεικτικές επισημάνσεις με αφορμή την τελευταία συνέντευξη. Ο κ. Μηλιός, ως γνωστόν, επί δεκαετίες έχει δρέψει δάφνες εις το λαμπρόν πεδίον δόξης του «ευρωκομμουνιστικού» αντισοβιετισμού-αντικομμουνισμού (ως διαπρύσιος κήρυξ των ιδεολογημάτων περί «κρατικού καπιταλισμού» στην ΕΣΣΔ και στις άλλες χώρες του πρώιμου σοσιαλισμού). Είναι μαχητικός πολέμιος ενός φαντασιακού στην ανιστορικότητά του μορφώματος, που αποκαλεί «σοβιετικό μαρξισμό» (αντιληπτό βάσει αλτουσεριανών και άλλων δογμάτων-σχημάτων, ως κάτι το μεταφυσικά ομοιογενές και αδιαφοροποίητο), χωρίς να έχει ο ίδιος πρόσβαση σε πρωτογενείς πηγές επί της ποικιλομορφίας και ιδιοτυπίας της θεωρητικής παραγωγής στην ΕΣΣΔ. Έχει διαπρέψει και στην αναθεώρηση-διαστρέβλωση του μαρξισμού: απόρριψη της διαλεκτικής αλλά και της μαρξικής εργασιακής θεωρίας της αξίας, υιοθέτηση και διακίνηση της ιδεολογίας και πρακτικής της Β' Διεθνούς περί «ιστορίας ως διαδικασίας χωρίς υποκείμενο» στην εκδοχή του αλτουσεριανού αντιδιαλεκτικού δομισμού, υποστήριξη της ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης της ΕΕ-Φυλακής Λαών και του Ευρώ με αντίστοιχη κατακεραύνωση κάθε αντίθετης άποψης ως «εθνικιστικής», κ.λπ. Διετέλεσε επί μακρόν «σκιώδης υπουργός οικονομικών» του ΣΥΡΙΖΑ απ' τον οποίο αποστασιοποιήθηκε εν ευθέτω χρόνω, και παραιτήθηκε μεν από το Τμήμα Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ (18.3.2015), ανταμείφθηκε δε δια τας υπηρεσίας του με διορισμό απ' την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην τιμητική θέση του προέδρου του Φεστιβάλ Αθηνών... Εξ όσων γνωρίζω, οι παραπάνω θέσεις δεν υιοθετούνται από το ΚΚΕ και τον κόσμο που αυτό συσπειρώνει και επηρεάζει. 
Θα ανέμενε λοιπόν κανείς, ότι με την πρώτη δημόσια τοποθέτησή του περί στήριξης του ΚΚΕ, ο κ. Μηλιός θα έλεγε κάτι για όλες αυτές τις θέσεις και επιδόσεις του, βάσει των οποίων επί δεκαετίες βρισκόταν σε οξύτατη δημόσια σύγκρουση με τον πολιτικό χώρο που εσχάτως στηρίζει και τους ανθρώπους του.
Φευ! Ο επί δεκαετίες ευρωκομμουνισμός & αντισοβιετισμός του, η ευρωλαγνεία του και η όλη αναθεωρητική του πορεία δεν θίγονται καν στη συνέντευξη. Εκεί βλέπουμε άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε και περί διαλόγου προθέσεις... Δεν προβαίνει καν σε ίχνος αυτοκριτικής για το αλτουσεριανό περιοδικό που διευθύνει, για το όλον «ερευνητικό και συγγραφικό του έργο» και τις ιδεολογικοπολιτικές του θέσεις. Τουναντίον, σπεύδει να εξάρει την αυτοκριτική του ΚΚΕ, την «εντυπωσιακή επανεκτίμηση των αναλύσεων του παρελθόντος, η οποία μάλιστα περιέχει στοιχεία αυτοκριτικής. Ακόμα εντυπωσιακότερη είναι η αποτίμηση της δικής τους ιστορίας (που σε μεγάλο βαθμό είναι και δική μου, της πλειοψηφίας των κομμουνιστών μέχρι το 1968). Ανοίγουν την αναγκαία συζήτηση για το μαρξισμό, την κοινωνική αλλαγή, το σοσιαλισμό, και σε αυτή τη γόνιμη διαδικασία δεν πρέπει να μείνουν μόνοι. Διαφορές μπορεί να παραμένουν, όμως ο διάλογος που ξεκίνησε αντικειμενικά αφορά όλα τα τμήματα της επαναστατικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς». Έστω ότι «ο διάλογος που ξεκίνησε αντικειμενικά αφορά όλα τα τμήματα της επαναστατικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς». Ερώτημα: από πότε ο συνεντευξιαζόμενος κατατάσσει εαυτόν στην «επαναστατική αντικαπιταλιστική Αριστερά»;
Αρνείται (προς το παρόν;) τη συμμετοχή σε ψηφοδέλτια, που θα μπορούσε να είναι κίνητρο για τέτοια μετατόπιση βάσει μιας κοντόφθαλμης μεθόδευσης. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι τρόποι να χειριστεί κανείς τη δήλωση στήριξης στο ΚΚΕ ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ, τραμπολίνο και άλλοθι για περαιτέρω προβολή και επιβολή των «ανανεωτικών» του θέσεων...
Άλλωστε, ο ακαδημαϊκός «μαρξιστής» μας δηλώνει: «Πολιτική για μένα είναι πρωτίστως η κριτική και αμφισβήτηση του υπάρχοντος»! Σε αυτή την ...εμβριθή θέση, συμπυκνώνεται, ο άγονος δήθεν ριζοσπαστισμός των επιγόνων του Χέγκελ, των «νεαρών εγελιανών» που συνέτριψε ο νεαρός Μαρξ ήδη από το 1844, ως άγονο και αδιέξοδο αστικό φιλελεύθερο υποκειμενικό ιδεαλισμό... 
Αποφεύγει εμφατικά κάθε αναφορά στον ιμπεριαλισμό, στην ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση της ΕΕ και τη συνακόλουθη ανταγωνιστική ανισομέρεια εντός της, βγάζοντας λάδι την ΕΕ για όλα τα δεινά της τελευταίας δεκαετίας και πετώντας την μπάλα στην αυστηρά εγχώρια «ταξική» εξέδρα: «Η άποψη ότι επρόκειτο κυρίως για σύγκρουση Ελλάδας – ΕΕ είναι εσφαλμένη. Η βασική σύγκρουση ήταν ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, για το ποιος θα πληρώσει και σε ποιο βαθμό το κόστος της κρίσης»! Επιπλέον, αναφερόμενος στην κυβερνητική πολιτική του 2015, εκτιμά: «φαίνεται ότι υπήρχε δυνατότητα για την επίτευξη μιας διαφορετικής συμφωνίας προς όφελος των λαϊκών τάξεων, αν η κυβέρνηση είχε την πρόθεση να συγκρουστεί με τις εγχώριες κυρίαρχες τάξεις και τα ευρωπαϊκά τους στηρίγματα»!
Λες και η σύγκρουση κεφάλαιο-εργασία σε συνθήκες ιμπεριαλιστικών ολοκληρώσεων δρα αποκλειστικά στο εσωτερικό του «ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού» κατά τα αλτουσεριανά στρουκτουραλιστικά δόγματα. Λες και η αστική τάξη της χώρας -κατά τη δική του «μαρξιστική» πλουραλιστική διατύπωση «οι εγχώριες κυρίαρχες τάξεις» (sic)- δρα με περισσή αυτοτέλεια και ανεξαρτησία, έχοντας απλώς κάποια επικουρικά «ευρωπαϊκά στηρίγματα»... Λες και επί σύγχρονου ιμπεριαλισμού δεν υπάρχει ευρωπαϊκή, ευρωατλαντική και παγκόσμια χρηματιστική ολιγαρχία, ούτε τα αντίστοιχα όργανα διακρατικομονοπωλιακής επιβολής...
Άλλωστε, κατά τον κ. Μηλιό «η λιτότητα δεν είναι πολιτική της ΕΕ, γενικώς κι αορίστως. Είναι η πολιτική των κυρίαρχων τάξεων συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας»! Τρομερή ανάλυση! Η πολιτική των κυρίαρχων τάξεων δεν συνδέεται με την ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση της ΕΕ, ούτε και με τα θεσμικά και εξωθεσμικά όργανά της! Η ΕΕ είναι ένα ευαγές ίδρυμα υπεράνω τάξεων, τόσο καλό, που ο κ. Μηλιός δεν διανοείται να πει κάτι εναντίον του, πολλώ δε μάλλον να προτείνει την έξοδο της Ελλάδας ή άλλων χωρών από αυτήν. Άλλωστε, έχω και προσωπική εμπειρία δημόσιας απάντησής του σε τοποθέτησή μου περί αναγκαιότητας εξόδου από ΕΕ και ευρώ, όπου με κατακεραύνωσε ως «αντι-ΕΕ, άρα: εθνικιστή», μιας και ο διεθνισμός του είναι συνυφασμένος με την εν λόγω ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση, με τη φυλακή λαών της ΕΕ!
Μη βιαστείτε να κατηγορήσετε τον κ. Μηλιό για έλλειμμα αντιιμπεριαλισμού. Όλα κι όλα! Είναι υπέρ της αποχώρησης ή της μη ένταξης στο ΝΑΤΟ, με όρο τη διάλυση του ΝΑΤΟ! Ερώτημα πρώτο: δεδομένου του αλληλένδετου ΕΕ-ΝΑΤΟ στον ευρωατλαντικό ιμπεριαλιστικό άξονα, πως ακριβώς φαντάζεται διάλυση του κακού ΝΑΤΟ και διατήρηση της αγαπημένης του ΕΕ; Είναι σαφές ότι το αλληλένδετο των οργάνων διακρατικομονοπωλιακής επιβολής απορρέει νομοτελώς από τη δομή και τις λειτουργίες των πανίσχυρων Πολυκλαδικών Διεθνικών Μονοπωλιακών Ομίλων και των ολοκληρώσεών τους, του νυν χρηματιστικού κεφαλαίου, θεσμική-εξωθεσμική πολιτική συμπύκνωση, συγκρότηση και έκφραση των οποίων είναι η ΕΕ, με αντίστοιχο πολεμικό βραχίονα (ως συνέχεια αυτής της πολιτικής με άλλα μέσα) το ΝΑΤΟ. Ερώτημα δεύτερο: πως θα γίνει αυτή η διάλυση, δεν μας εξηγεί ο κ. καθηγητής. Οι πολεμικές συμμαχίες διαλύονται είτε με πόλεμο (κατά κανόνα με ήττα τους), είτε (πολύ σπανίως) κοινή συναινέσει. Στην πρώτη περίπτωση, ο πόλεμος, η ήττα που θα διαλύσει το ΝΑΤΟ (και όχι μόνο) θα είναι αποτέλεσμα είτε άλλου εμπόλεμου συνασπισμού, είτε/και ταξικού επαναστατικού πολέμου. Τι από αυτά προτάσσει ο κ. Μηλιός; Στην (μάλλον απίθανη) περίπτωση συναινετικής διάλυσης, βάσει αυτής της θέσης, ακόμα και 2 χώρες να απομείνουν σε αυτό, πχ. ΗΠΑ και Ελλάδα (η πλέον δουλικά πιστή σύμμαχος τα τελευταία χρόνια), το σύμφωνο θα διατηρείται...
 Ξέρω την κατάσταση της θεωρητικής και μεθοδολογικής παιδείας της νυν αριστεράς. Γνωρίζω ότι εκείνο που μένει με όρους τρέχουσας προπαγάνδας και οπαδικής πρόσληψης, δεν είναι το περιεχόμενο της συνέντευξης, τα όσα αναφέρονται η αποσιωπούνται σε αυτήν, αλλά ο τίτλος της είδησης: «στήριξη του ΚΚΕ». Τα υπόλοιπα, δυστυχώς, εκλαμβάνονται κατά κανόνα ως ασήμαντες λεπτομέρειες που ενδέχεται να αφορούν κάποιους ειδικούς, είτε ακόμα και κάποιους κακεντρεχείς «κολλημένους»...  
 Έτσι, ακόμα και έχοντας διαβάσει τα παραπάνω, θα μπορούσε να πει κανείς: και λοιπόν; Παρ' όλες τις ιδιότυπες θέσεις και διαφωνίες του ένας άνθρωπος στηρίζει το ΚΚΕ. Δεν είναι άραγε αυτό ενδεικτικό του ανοδικού ρεύματος επιρροής και απήχησής του;
Είναι σαφές ότι εδώ δεν έχουμε μια τυχαία δήλωση στήριξης του ΚΚΕ. Δεν μπορούμε να προβούμε σε δίκη προθέσεων. Εικασίες κάνουμε βάσει όσων γνωστοποιούνται δημόσια. Ωστόσο, η μετατόπιση ενός ανθρώπου με την ως άνω θεωρητική και ιδεολογική σκευή δεν μπορεί να αποϊδεολογικοποιείται, δεν μπορεί να προβάλλει ως δήθεν κοσμοθεωρητικά και ιδεολογικά ουδέτερη. Η κοσμοθεωρία και η ιδεολογία, δεν είναι επουσιώδη θέματα. Δεν είναι μανδύες ή προσωπεία, που μπορεί κάποιος να ενδύεται και απεκδύεται όπως και όποτε του καπνίσει. Βάσει της μαρξιστικής επιστήμης, η θεωρία και η μεθοδολογία του ανθρώπου έχει νόημα, μόνον όταν από αυτήν εμφορείται και νοηματοδοτείται το σύνολο της ύπαρξης και δράσης του, όταν αυτή συμπυκνώνεται και εκφράζεται ως στάση ζωής, όταν διέπει τη ζωή του ανθρώπου.
Η θεωρία και η μεθοδολογία, εφ' όσον αναπτύσσονται απρόσκοπτα και συγκροτημένα, επιτρέπουν την επιστημονική περιγραφή και εξήγηση της πραγματικότητας, την επιστημονική πρόβλεψη αυτού που μέλλει γενέσθαι, και βάσει αυτών των λειτουργιών τους: τη χάραξη σκοπού, στρατηγικής και τακτικών. Μόνον έτσι, μετά λόγου γνώσεως, αποκτά περιεχόμενο και προοπτική ο επαναστατικός αγώνας. Όπως κατέδειξαν οι θεμελιωτές της επαναστατικής θεωρίας, χωρίς επαναστατική θεωρία, η πράξη είναι τυφλή. Πρακτικές και μεθοδεύσεις που κινούνται έξω απ' αυτή τη μαρξιστική αρχή, οδηγούν νομοτελώς σε καιροσκοπισμούς, άσχετους με το περιεχόμενο και το νόημα του επαναστατικού κινήματος.
Κάθε άλλη αντίληψη αυτού του θέματος, δεν έχει την παραμικρή σχέση με επαναστατική στάση ζωής, μιας και είναι δηλωτική υποκρισίας, διάστασης λόγων και έργων και άλλων παρόμοιων εκφυλιστικών φαινομένων. Επομένως, σε παρόμοιες μετατοπίσεις, είναι μείζονος σημασίας η στάση του δρώντος προσώπου έναντι της μέχρι τούδε θεωρητικής και ιδεολογικής παραγωγής και σκευής του.
Εδώ, δύο τινά μπορούν να συμβαίνουν: αυτός που έχει προβεί στη μετατόπιση, είτε θεωρεί τη μετατόπιση ανεξάρτητη από τις προηγούμενες θέσεις του, άρα και την ιδεολογία του δευτερεύουσας σημασίας, είτε βλέπει αυτή τη μετατόπιση ως μέσο-όχημα για την προώθηση, διάδοση και εφαρμογή σκοπών που συνδέονται με τις θέσεις και την ιδεολογία του, στις οποίες παραμένει πιστός με συνέπεια. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι είναι χειρότερο και πιο επικίνδυνο ανάμεσα σε αυτές τις εκδοχές υποκρισίας, εργαλειακών σχέσεων και κρυψίνοιας. Εκείνο που είναι μονοσήμαντα καταστροφικό για το κομμουνιστικό κίνημα, είναι η εξοικείωση με τέτοια εργαλειακή στάση προς τη θεωρία ως μια κανονικότητα. Και αυτό δεν αφορά αποκλειστικά το πρόσωπο που προέβη σε δήλωση στήριξης...

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2018

Κάλεσμα προς τα μέλη του ΠΑΚΣ για την 1η γενική συνέλευση

Κάλεσμα προς τα μέλη του ΠΑΚΣ για την 1η γενική συνέλευση την προσεχή Κυριακή 16/12 στην αίθουσα της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας (Ξενοφώντος 15Α, 3ος όροφος), στο Σύνταγμα. 

Ώρα έναρξης: 12 πμ
Διάρκεια: 3 ώρες



Θεματολογία της συνέλευσης: α) Αποτίμηση της 6μηνης δράσης του ΠΑΚΣ, β) Τοπικές επιτροπές - πανελλαδική δικτύωση, γ) Προτάσεις, σχεδιασμός, πρωτοβουλίες

Βασικά σημεία της εισήγησης (ολόκληρη η εισήγηση θα σταλεί στη λίστα μελών και θα μοιραστεί στη διαδικασία της συνέλευσης):

Μισό χρόνο μετά την ίδρυση του ΠΑΚΣ, οι εξελίξεις είναι τέτοιες που επιβεβαιώνουν την εκτίμηση ότι χρειάζεται η μέγιστη δυνατή συσπείρωση δύναμεων και ο μόνιμος συντονισμός με σκοπό τη συμβολή σε ένα μαζικό αντιπολεμικό και αντιμπεριαλιστικό κίνημα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με τη συναίνεση όλων των αστικών κομμάτων και με βάση τη στρατηγική της αστικής τάξης βαθαίνουν την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ευρωατλαντικού άξονα. Η πολιτική της πλήρους ευθυγράμμισης με την πολιτική των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή παράγει συγκεκριμένες πολιτικές πρακτικές. Η ανοιχτή συμμαχία με το κράτος – τρομοκράτη του Ισραήλ και τη χούντα της Αιγύπτου, η απομάκρυνση από την πολιτικής της δημόσιας θετικής στάσης προς το Παλαιστινιακό Λαό, οι σχέσεις με τη Σαουδική Αραβία εντάσσουν τη χώρα σε έναν αντιδραστικό και φιλοπόλεμο άξονα. 

Για τη διείσδυση της μέγιστης δυνατής αμερικανοφιλίας στα λαϊκά στρώματα έχει επιστρατευτεί η κυβερνητική προπαγάνδα, ο δημόσιος ρόλος του Αμερικάνου πρέσβη Τζέφρυ Πάιατ (ο οποίος έχει σοβαρότατες ευθύνες για το ακροδεξιό πραξικόπημα στην Ουκρανία το 2014 ως πρέσβης των ΗΠΑ στο Κίεβο εκείνη την περίοδο) και τα ΜΜΕ. Το κύριο επιχείρημα είναι ότι όσο πιο προσκολημμένη είναι η Ελλάδα στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, τόσο πιο ασφαλής θα είναι γεωπολιτικά και τόσο πιο ευνοημένη επιχειρηματικά. 

Μια βασική επιδίωξη του ΠΑΚΣ είναι να συμβάλλει ούτως ώστε τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα να μην ανεχθούν ή ακόμη χειρότερα να μην προσχωρήσουν στη φιλο-ΝΑΤΟϊκή πολιτική στο όνομα ενός γεωπολιτικού ΤΙΝΑ (There Is No Alternative). Αντίθετα, με συλλογικούς αγώνες να υπερασπιστούν την ειρήνη, τη φιλία και αλληλεγγύη μεταξύ των λαών ενάντια στα αιματοβαμμένα σχέδια του ιμπεριαλισμού. 

Από την ως τώρα δραστηριότητα του ΠΑΚΣ εκτιμούμε ότι η λειτουργία του συντονιστικού ήταν πολύ θετική. Το συντονιστικό λειτούργησε ως εργαζόμενο σώμα, εγγυήθηκε τη συντροφική πολιτική σύζητηση σε συχνές συνεδριάσεις, το σχεδιασμό και την υλοποίηση των αποφάσεων. Ωστόσο, σε πολλές περιπτώσεις οι αποφάσεις του ΠΑΚΣ δεν ήταν υπόθεση των μελών του, αλλά ενός κύκλου γύρω από το συντονιστικό και μιας συνεννόησης των οργανώσεων που τον στηρίζουν. 

Ιδιαίτερα σημαντικό στοίχημα για τον ΠΑΚΣ είναι η πανελλαδική του δικτύωση. Έχουν γίνει βήματα σε αυτή την κατεύθυνση. Όμως, είναι πολύ σημαντικό με συγκεκριμένο σχεδιασμό να συμβάλλουμε, ούτως ώστε να συγκροτηθούν τοπικές επιτροπές του ΠΑΚΣ σε όσο το δυνατόν περισσότερες πόλεις μέσα στο επόμενο εξάμηνο. Ως τώρα, έχουν υπάρξει σχετικές κινήσεις στην Πάτρα και τη Θεσσαλονίκη, όπου αναμένεται το επόμενο διάστημα να συγκροτηθούν οι Επιτροπές με όρους συνέλευσης. Πολύ θετικά αποτιμάται η ίδρυση τοπικής Επιτροπής στα Χανιά, που έχουν αναβαθμισμένο ρόλο στην αντιπολεμική και αντιμπεριαλιστική πάλη λόγω της βάσης στη Σούδα. Η πρώτη πετυχημένη και μαζική δημόσια εκδήλωση – συνέλευση έχει θέσει τις βάσεις μιας λειτουργίας που θα συμβάλλει στο συνολικό μας σχεδιασμό και την εξάπλωση του ΠΑΚΣ σε όλη την Κρήτη. Ιδιαίτερη αναφορά κάνουμε και στην ίδρυση της Αντιπολεμικής Κίνησης Λάρισας. H ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλίας βρίσκεται έντονα στους ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς (ΝΑΤΟικη αναβάθμιση της 110 Π.Μ. όπου σχεδιάζουν να λειτουργήσει η Μοίρα Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών - drone, 40 αμερικάνικα ελικόπτερα στο Στεφανοβίκειο κτλ.). Στη Λάρισα λόγω της δυναμικής που υπήρξε και την επιδίωξη-δυνατότητα της μέγιστης δυνατής συμμετοχής πολιτικών δυνάμεων επιλέχθηκε να συγκροτηθεί η Αντιπολεμική Κίνηση η οποία θα λειτουργεί με αυτονομία κινήσεων και σχεδιασμού αλλά παράλληλα θα βρίσκεται σε συντονισμό και σύμπλευση με τον σχεδιασμό του ΠΑΚΣ. Ο ΠΑΚΣ θεωρεί πολύ θετικές τις διεργασίες στη Λάρισα και σεβόμενος την αυτονομία της κίνησης θα επιχειρήσει τον καλύτερο δυνατό συντονισμό.

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2018

ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟ ΣΥΡΙΑΚΟ ΛΑΟ - ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ


ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟ ΣΥΡΙΑΚΟ ΛΑΟ
ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ  ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Η απροκάλυπτη εμπλοκή του Ισραήλ στην ιμπεριαλιστική επίθεση κατά της Συρίας και η μεγάλη συγκέντρωση πολεμικών πλοίων στην περιοχή αποτελούν κλιμάκωση της επιθετικότητας των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και των συμμάχων του εναντίον της συριακής επικράτειας, όπως και προσπάθεια να υπονομευτεί κάθε ειρηνευτική διαδικασία. Οι προηγούμενοι τυχοδιωκτισμοί και τώρα ο ανοιχτός πόλεμος που ανοίγουν κατά της Συρίας, αποτελεί επίθεση κατά της κυριαρχίας της χώρας και έχουν στοιχίσει μέχρι σήμερα χιλιάδες νεκρούς στο συριακό λαό, που βιώνει μια πολεμική λαίλαπα χωρίς τελειωμό. Η επίθεση αυτή ενορχηστρώνεται από τον ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό σε συμμαχία με τα αντιδραστικά καθεστώτα του Κόλπου και αξιοποιώντας τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό. Δίχως αμφιβολία η παράταση του πολέμου τους θα επιφέρει νέο κύμα  προσφύγων, νέους πνιγμούς στο Αιγαίο, νέα άθλια στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Η ελληνική κυβέρνηση με τη σειρά της επιλέγει πρόσδεση στους επιθετικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ-ΕΕ και του κράτους-δολοφόνου Ισραήλ, που αποτελεί τον κύριο παράγοντα αποσταθεροποίησης και πολεμικών τυχοδιωκτισμών στη Μέση Ανατολή. Εμπλέκει δε, τη χώρα στον πολεμικό μέτωπο με τις φρεγάτες 'Έλλη', 'Νικηφόρος Φωκάς' και 'Λήμνος', τέσσερα αεροπλάνα F-16, ένα C-130, τρία επιθετικά ελικόπτερα AH-64 και ομάδα Ειδικών Επιχειρήσεων του Πολεμικού Ναυτικού, στο πλαίσιο της Νατοϊκής επιχείρησης, ενώ την ίδια στιγμή σχεδιάζεται μετατροπή της Σκύρου σε «φρούριο» υποστήριξης των αμερικάνικων drones, αναβαθμίζεται η βάση στην Αλεξανδρούπολη και συζητιέται ανοιχτά η δημιουργία νέας αμερικανικής βάσης στην Κάρπαθο. Με τον τρόπο αυτό, το εθελόδουλο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο εντάσσει τα συμφέροντα του σε αυτή την κατεύθυνση και δρομολογεί τη μετατροπή της χώρας σε Νατοϊκό εφαλτήριο και συνένοχης στο έγκλημα κατά του συριακού λαού.

Οι ίδιοι που επιβάλλουν την επιτροπεία και το ξεζούμισμα του ελληνικού λαού, χρησιμοποιούν τη χώρα μας ως ένα υποτελές ενεργούμενο των στρατηγικών επιδιώξεων για την επιβολή της μονοκρατορίας τους. Ο ελληνικός λαός, ταπεινωμένος και ο ίδιος πολλάκις από τον ιμπεριαλισμό, οφείλει να σταθεί στο πλευρό του συριακού και κάθε λαού που βάλλεται από την συμμαχία του πολέμου. Ο πόλεμος που έχουν ανοίξει στην Συρία και αλλού, οι αλλαγές συνόρων στα Βαλκάνια και η κλιμάκωση των ανταγωνισμών στην περιοχή αποτελούν έναν ασκό ανοιγμένο που είναι επικίνδυνος για τους λαούς της περιοχής.

O Πανελλαδικός Αντιπολεμικός Κινηματικός Συντονισμός απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα συστράτευσης για το σταμάτημα του πολέμου και καλεί σε αντιπολεμική πορεία την Παρασκευή 12/10, στις 7 μ.μ. στα Προπύλαια, με κατεύθυνση προς το υπουργείο Εξωτερικών, απαιτώντας:

-         Κάτω τα χέρια από την Συρία! Να σταματήσει η επέμβαση του ιμπεριαλισμού στην Συρία & κάθε σχέδιο διαμελισμού της
-         Αλληλεγγύη στο λαό της Συρίας
-         Την επιστροφή των ελληνικών πλοίων και κάθε εκτός συνόρων στρατιωτικής δύναμης
-         Το κλείσιμο των ξένων βάσεων στη χώρα
-         Την έξοδο από το ΝΑΤΟ

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΣ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ  (ΠΑΚΣ)