Δευτέρα, 29 Απριλίου 2019

Για το μισάνθρωπο περιεχόμενο των άθλιων ιδεολογημάτων περί αξιοκρατίας και ίσων ευκαιριών...

Για το μισάνθρωπο περιεχόμενο των άθλιων ιδεολογημάτων περί αξιοκρατίας και ίσων ευκαιριών...
Του Δημήτρη Πατέλη.
[Γράφτηκε 2019.4.23. Δημοσιεύθηκε στην πύλη «Ημεροδρόμος» 2019.4.29, με τίτλο: «Μισανθρωπισμός με… “αξιοκρατία” και “ίσες ευκαιρίες”». https://www.imerodromos.gr/misanthropismos-me-quot-axiokratia-quot-kai-quot-ises-eykairies-quot/].
Πολύς λόγος γίνεται τελευταία περί αξιοκρατίας και περί ίσων ευκαιριών. Γιατί άραγε; Από που προέκυψαν αυτοί οι όροι και σε τί αποσκοπούν όσοι τους έχουν κάνει σημαία τους; Ας ανατρέξουμε λίγο στην ιστορία και το κοινωνικό περιεχόμενο αυτών των ιδεών.
Το ιδεολόγημα της «αξιοκρατίας» εκφράζει παραστατικά το μηχανισμό ιδεολογικής αφομοίωσης των κυρίαρχων κεφαλαιοκρατικών σχέσεων και της κυρίαρχης ιδεολογίας της αστικής τάξης. Βάσει αυτού του ιδεολογήματος ο καθ’ ένας πρέπει να συμμορφώνεται με τη θέση και το ρόλο του στην κοινωνία γιατί κατέχει αυτό που του αξίζει Young M., Bell D. κ.α.). Το κυρίαρχο σύστημα σχέσεων παραγωγής, η κυριαρχία του κεφαλαίου, οι βαθύτατες ταξικές αντιθέσεις και η ιεραρχία βάσει της κλίμακας της διαθέσιμης ιδιωτικής ιδιοκτησίας μέσων παραγωγής, βάσει της άντλησης υπεραξίας από τη μισθωτή εργασία, θεωρείται εδώ ως κάτι το δεδομένο, σαν να πρόκειται για αδιαμφισβήτητο και ακλόνητο φυσικό φαινόμενο... Τα περί «γνήσιας», «άδολης», «μη πελατειακής» κ.λπ. αξιοκρατίας δεν θίγουν την ουσία του προβλήματος, δεν αγγίζουν το πρόβλημα της εκμετάλλευσης, της υπερεκμετάλλευσης και των συνακόλουθων κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων ατόμων, ομάδων, τάξεων, λαών, περιφερειών κ.λπ. Απλώς ανάγουν το όλο πρόβλημα σε καθαρά «διαδικαστικό-διαχειριστικό», μεταθέτοντάς το παρελκυστικά στην ύπαρξη ή στην απουσία μηχανισμού διασφάλισης «σωστής» αξιοκρατίας ή στην πιο «αντικειμενική» αποτίμηση, στην «καλύτερη» αξιολόγηση, στο «σωστό» καθορισμό της «τιμής» που πρεσβεύει το κάθε άτομο, η κάθε κοινωνική ομάδα και τάξη στο παζάρι των αξιών, στην αγορά «αξίων» και «αναξίων»... Στην κυριολεξία σημαίνει εξουσία που στηρίζεται στις αξίες.
Τον όρο «αξιοκρατία» επινόησε και εισήγαγε ο Άγγλος κοινωνιολόγος Μάικελ Γιανγκ (Young, 1870-1933) στο αντιουτοπικό έργο του «Η άνοδος της αξιοκρατίας» (The Rise of the Meritocracy). Ο όρος υποδηλώνει την κυβέρνηση εκ μέρους εκείνων που θεωρούνται ότι είναι φορείς ανώτερης αξίας. Ο Γιανγκ σατίριζε την επαπειλούμενη άνοδο στην εξουσία μιας νέας ολιγαρχίας, η οποία θα προέβαλλε και θα δικαιολογούσε την κυριαρχία της με το επιχείρημα ότι αποτελείται από τους πλέον νοήμονες, ικανούς και ενεργητικούς εκπροσώπους του λαού. Αυτοί ως φορείς ανώτερης αξίας επισημαίνονται από την παιδική τους ηλικία και επιλέγονται για μιαν ειδική εντατική εκπαίδευση, χαρακτηριστικό της οποίας είναι η μανιώδης επιδίωξη αλλεπάλληλων αξιολογήσεων, βάσει μετρήσεων (με τεστ, εξετάσεις, δοκιμασίες κ.λπ.) ποσοτικοποιημένων δεικτών των επιδόσεων και των προσόντων που διαθέτουν.
Οι εκπρόσωποι της νεοσυντηρητικής-νεοφιλελεύθερης κοινωνιολογικής σκέψης αντέστρεψαν το αυτοκαταστροφικό αρνητικό περιεχόμενο του αντιουτοπικού οράματος του Γιανγκ περί «αξιοκρατίας», προσδίδοντας στον όρο θετικό και επιθετικό περιεχόμενο. Μετέτρεψαν έτσι τη φρίκη του ακραίου ανταγωνισμού τεχνοκρατικού-κανιβαλικού τύπου που προσπάθησε να αναδείξει και να στηλιτεύσει ο Γιανγκ (με σαφείς αναφορές στον εκφασισμό των κοινωνιών του μεσοπολέμου) σε ιδανική κατάσταση, σε ιδεώδες του νεοσυντηρητισμού-νεοφιλελευθερισμού, σε ένα νέου τύπου επιθετικό «ελιτισμό». Έτσι προέκυψε μια νέα απολογητική «θεωρία», ή ακριβέστερα εκείνο το επιθετικό προπαγανδιστικό ιδεολόγημα περί «αξιοκρατίας» (ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, με το έργο ιδεολογικών συστατικών στοιχείων των πιο επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου, όπως ο Ντάνιελ Μπελ, ο Ζμπίγκνιεφ Μπρζεζίνσκι, Μ. Πλάτνερ κ.ά.). Το ιδεολόγημα αυτό συνδυάστηκε με το έργο της νεοφιλελεύθερης σχολής του Σικάγου (Μίλτον Φρίντμαν, Φρίντριχ Χάγιεκ κ.ά.). Η αναγόρευση αυτού του ιδεολογήματος σε κυρίαρχο ιδεολογικό δόγμα συνδέεται με τα καθεστώτα των Μ. Θάτσερ στη Μ.Β., του Ρ. Ρέιγκαν στις ΗΠΑ, του φασίστα δικτάτορα Α. Πινοσέτ στη Χιλή, κ.ά., ως εκ των ων ουκ άνευ στοιχείο ενός νέου σταδίου της κεφαλαιοκρατικής-ιμπεριαλιστικής αναδιάρθρωσης των μηχανισμών κεφαλαιακής συσσώρευσης από το πλέον επιθετικό Πολυεθνικό Μονοπωλιακό Κεφάλαιο, στον αντίποδα των παγιωμένων μεταπολεμικά εκδοχών κεινσιανού τύπου Κρατικομονοπωλιακής διαχείρισης, με τα συνακόλουθα ιδεολογήματα και πρακτικές της σοσιαλδημοκρατίας, της «λαϊκής δεξιάς», του «κράτους πρόνοιας», του «κοινωνικού κράτους». Η απογείωσή του επήλθε με τη χρήση σε ευρεία κλίμακα κατακτήσεων του Β' σταδίου της επιστημονικοτεχνικής επανάστασης απ' το κεφάλαιο και με την επικράτηση αστικών αντεπαναστάσεων και την κεφαλαιοκρατική παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ και στις περισσότερες χώρες του πρώιμου σοσιαλισμού, οπότε, έγινε σχεδόν συνώνυμο των ιδεολογημάτων και πρακτικών της ιμπεριαλιστικής «παγκοσμιοποίησης». Εδώ τα περί αξιοκρατίας δόγματα συνδέονται με την επιδίωξη πλήρους ελευθερίας για το πολυεθνικό μονοπωλιακό κεφάλαιο σε παγκόσμια κλίμακα, γενίκευσης των ιδιωτικοποιήσεων-αποκρατικοποιήσεων, διάλυσης του όποιου «κράτους πρόνοιας» (με αντίστοιχη αναβάθμιση των κατασταλτικών λειτουργιών του αστικού κράτους) και «απελευθέρωσης»-απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, ενώ ο νεοφιλελεύθερος «αντικρατισμός» συνδέεται οργανικά με τον αντισοβιετισμό-αντικομμουνισμό...
Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι η αστική τάξη δεν είχε ανέκαθεν αυτά τα ιδεολογήματα. Σε όλες τις κοινωνικοφιλοσοφικές αντιλήψεις της κλασικής αστικής παράδοσης κεντρική θέση καταλαμβάνουν τα λεγόμενα «έμφυτα δικαιώματα» του ανθρώπου, την ουσία των οποίων ανέδειξε καυστικά ο Κ. Μαρξ στο “Κεφάλαιο”: η «ελευθερία», η «ισότητα», η (ιδιωτική) «ιδιοκτησία» και ο ωφελιμισμός, το οικονομικό και κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο των οποίων, παρ’ όλες τις περί του αντιθέτου  αυταπάτες που χαρακτηρίζουν το λόγο που αρθρώνουν οι θιασώτες αυτής της παράδοσης, είναι δέσμιο του ορίζοντα της αστικής τάξης. Στον τομέα της κοινωνικής φιλοσοφίας, για την ανερχόμενη αστική τάξη π.χ. των αρχών του 19ου αι., η κοινωνία, η οποία προβάλλει στην επιφάνεια ως συνονθύλευμα αποκομμένων ατόμων-ιδιωτών, «ροβινσώνων», γίνεται αντιληπτή στο πνεύμα του «φυσικού δικαίου». Εκτός από τα οντογενετικά - φυσικά γνωρίσματα του μεμονωμένου ατόμου και συγκεχυμένα μαζί με αυτά εντοπίζονται από την αστική συνείδηση και μερικά γνωρίσματα συγκεκριμένου ιστορικού χαρακτήρα, στα οποία ωστόσο, προσδίδεται ανιστορικός, φυσικός και έμφυτος χαρακτήρας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο στην κλασική αστική αντίληψη εκπρόσωπος του είδους homo sapiens ταυτίζεται εν πολλοίς με τον «homooeconomicus». Η ιδιοτελής και εγωιστική συμπεριφορά των ορμώμενων από το ίδιον συμφέρον τους (self interest) ατόμων (των «λελογισμένων εγωιστών»), συνιστά κατά την κλασική σκέψη ως δια μαγείας προϋπόθεση της «φυσικής» κοινωνικής και οικονομικής αρμονίας και ισορροπίας (το αόρατο χέρι της αγοράς κατά τον Smith). Η «φυσική τάξη», ο ορθολογισμός και η ηθικότητα, θεωρούνται a priori  ιδιότητες των οικονομικών νόμων που προβάλλει ο οικονομικός φιλελευθερισμός της κλασικής οικονομικής σκέψης. Η διάγνωση αυτών των νόμων, στο βαθμό που υφίστανται ακόμα οι φεουδαρχικού-απολυταρχικού χαρακτήρα σχέσεις ή κατάλοιπά τους, τροφοδοτεί τα πολιτικά αιτήματα, και τις διεκδικήσεις της ανερχόμενης αστικής τάξης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο «οντολογική» - ορθολογική επιστημονική έρευνα και ηθικοπολιτικός «δεοντολογισμός» περιπλέκονται στην αστική σκέψη ως αναπόσπαστες πτυχές του συνδεόμενου με το διαφωτισμό οικονομικού και πολιτικού φιλελευθερισμού (βλ. και Δ. Πατέλης. Δικαιοσύνη και προοπτικές ενοποίησης της ανθρωπότητας.«Αξίες και δικαιοσύνη στην εποχή της οικουμενικότητας», επιμ. Κ. Βουδούρη, Ε. Μαραγγιανού, ΙΩΝΙΑ, Αθήνα, 2007, σ. 180-194.). Τότε ακόμα η αστική τάξη επιτελούσε προοδευτικό ρόλο. Σήμερα; 
Στην ουσία, η νεοσυντηρητική-νεοφιλελεύθερη εκδοχή της αξιοκρατίας που κυριαρχεί από τα τέλη του 20ου αι., στρέφεται κατά της ίδιας της ιδέας της κοινωνικής ανάπτυξης και επιδιώκει να δικαιολογήσει τα προνόμια της άρχουσας τάξης, προβάλλοντάς την ως «νέα ελίτ της προικισμένης διανόησης», της οποίας η συμβολή στην ευημερία του κοινωνικού συνόλου είναι, όπως λένε, δυσανάλογα μεγάλη. Εδώ αποθεώνεται το απολογητικό ιδεολόγημα περί της αστικής τάξης ως εκλεκτής ελίτ «αξίων, ταλαντούχων και ευεργετικώς δρώντων εργοδοτών», τα σκανδαλώδη προνόμια και ο προκλητικά αμύθητος πλούτος των οποίων είναι δήθεν αναγκαίος όρος για τις επενδύσεις, τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, και τέλος πάντων την ύπαρξη κάποιων γλίσχρων εισοδημάτων στην επισφάλεια της εργασίας (για τις προεκτάσεις αυτής της προβληματικής στην παιδεία, βλ. Δ. Πατέλης. Η παιδεία ως συνιστώσα της δομής και της ιστορίας. Εκπαίδευση και αξιολόγηση. Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ. Ποιος, ποιον και γιατί. Επιμέλεια: Χ.Κάτσικας-Γ.ΚαββαδίαςΕκδ. Σαββάλα, Αθήνα 2002, σελ. 53-97). Εν ολίγοις, ο απλός λαός, η εργατική τάξη, βάσει αυτού του θρησκευτικού δόγματος των προφητών της αοράτου χειρός της αγοράς, οφείλουν να προσκυνούν την κυριαρχία των πιο επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου ως «ευεργεσία» και «ευλογία»... Με αυτά τα ιδεολογήματα, αντιστρέφεται τελείως η πραγματικότητα και η αλήθεια: η ακραία ανισότητα αναγορεύεται σε αρετή και η κατάφωρη αδικία σε δικαιοσύνη (βλ. και Δ. Πατέλης. Δικαιοσύνη και προοπτικές ενοποίησης της ανθρωπότητας. «Αξίες και δικαιοσύνη στην εποχή της οικουμενικότητας», επιμ. Κ. Βουδούρη, Ε. Μαραγγιανού, ΙΩΝΙΑ, Αθήνα, 2007, σ. 180-194.).
Ο ακραίος κερδοσκοπικός χαρακτήρας του πολυεθνικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου της εποχής έχει ανάγκη από τέτοια ιδεολογήματα. Ο χαρακτήρας αυτός, δεν είναι αποτέλεσμα νοσηρής ψυχολογίας (της ακόρεστης βουλιμίας κάποιων ανήθικων κερδοσκόπων) κάποιων υποκειμενικών λανθασμένων πολιτικών επιλογών ακραίων οπαδών του νεοσυντηρητισμού-νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα και στην Ε.Ε., είτε κάποιων παραπλανημένων, αλλά νομοτελώς εγγενές στοιχείο του σύγχρονου σταδίου της κεφαλαιοκρατίας, του επιπέδου και του τρόπου ανάπτυξης της βασικής αντίφασης του συστήματος πρωτίστως στη σφαίρα της παραγωγής, στο πεδίο παραγωγής και απόσπασης υπεραξίας. Επί περίπου 3 δεκαετίες απετέλεσε τον αποτελεσματικότερο μηχανισμό που μπορούσε να ενεργοποιήσει το παγκόσμιο κεφαλαιοκρατικό σύστημα για την ταχεία μονοπωλιακή αξιοποίηση των κεκτημένων της δεύτερης επιστημονικοτεχνικής επανάστασης, για τη δικτύωση της παραγωγής σε παγκόσμια κλίμακα, για την καθυπόταξη των λαών του ηττημένου πρώιμου σοσιαλισμού στην αντεπανάσταση και για την στρατηγική καθυπόταξη της εργατικής τάξης.
Τελικός σκοπός των περί αξιοκρατίας ιδεολογημάτων είναι η εδραίωση, εμπέδωση και  διαιώνιση του χωρισμού της κοινωνίας σε εκμεταλλευτές και όσους υφίστανται την εκμετάλλευση, σε εξουσιάζοντες και εξουσιαζόμενους, σε κυρίαρχους και υποτακτικούς. Για αυτό τα ιδεολογήματα αυτά επαναλαμβάνονται ως ιερά και όσια του καθεστώτος σε όλα τα επίσημα κείμενα των κρατικών και διακρατικών οργάνων του κεφαλαίου, από το ιδεολογικό και πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου, από την πουλημένη καθηγητική «επιστήμη», από τα ΜΜΕ και όλους τους ιδεολογικούς μηχανισμούς της άρχουσας τάξης. Τα ιδεολογήματα αυτά συνάδουν πλήρως με την ιδεολογία και πρακτική του ρατσισμού και του φασισμού. Αποτελούν το σημείο σύγκλισης νεοφιλελευθερισμού και φασισμού, μιας και αμφότερα αυτά τα αδελφάρεύματα ιδεολογίας και πολιτικής του κεφαλαίου μοιράζονται την ιδεολογία του ακραίου ανταγωνισμού, αντιλαμβάνονται την κυριαρχία της ιεραρχίας του κεφαλαίου ως «φυσική κατάσταση», ως το μόνο καθεστώς που αντιστοιχεί στη ζωώδη «φύση του ανθρώπου», στο πνεύμα του κοινωνικού δαρβινισμού. Η επιτυχία αυτού του ιδεολογήματος εκφράζεται με τη συναίνεση και την εθελοδουλία των λαϊκών στρωμάτων στο ακραίο νεοφιλελεύθερο καθεστώς, σε συνθήκες κρίσης και πολέμου. Γενικότερα το δίπολο αξία-απαξία εδράζεται στην κοινωνία της αλλοτρίωσης (βλ. και Δ. Πατέλης. Οι αξίες ως εκφάνσεις των πολιτιστικών καθόλου. Βουδούρης Κ.(επ.), Η φιλοσοφία του πολιτισμού, εκδ. Ιωνία, Αθήνα 2006, σσ. 170-183. ).
Στα ιδεολογήματα περί αξιοκρατίας έχουμε τον εκφυλισμό των αιτημάτων της ανερχόμενης αστικής τάξης περί ισότητας και ελευθερίας. Η αναθεώρηση των αξιακών καταβολών της αστικής τάξης που κυριαρχεί στις μέρες μας, εκδηλώνεται με εκείνο τον ακραίο μινιμαλισμό, που παραιτείται από κάθε θετικό προσδιορισμό της καταπολέμησης της ανισότητας και της ανελευθερίας, και περιορίζεται αρνητικά στους όρους μοιρολατρικής αποδοχής, εδραίωσης και εμπέδωσης της αδιαμφισβήτητης πλέον ανισότητας και ανελευθερίας ως μονόδρομου, ως της μοναδικής κοινωνικής κατάσταση, έναντι της οποίας δήθεν δεν υπάρχει καμία εναλλακτική διέξοδος. Εδώ τα αιτήματα αυτά επαναπροσδιορίζονται υποβαθμιζόμενα στην τυπική αρχή των περιβόητων «ίσων ευκαιριών ή δυνατοτήτων» (Bell D. 1979, σελ. 29). Μέσω αυτής της αρχής πραγματοποιείται στο σύγχρονο καθεστώς του κεφαλαίου η εδραίωση του ακραίου ανταγωνισμού ως βασικής αρχής του κυρίαρχου τρόπου ζωής. Ο ανταγωνισμός αυτός έχει νόημα στο βαθμό που αναδεικνύει, δομεί, εγκαθιδρύει και επικυρώνει ιεραρχικά συστήματα κοινωνικών ελίτ.
Γιατί όμως είναι εξαιρετικά διαδεδομένα τα περί αξιοκρατίας και ίσων ευκαιριών ιδεολογήματα ακόμα και στην εργατική τάξη, ακόμα και μεταξύ ατόμων με αναπηρία;  Είναι γεγονός ότι συχνά, όσοι ενστερνίζονται αυτά τα ιδεολογήματα, τελικά οδηγούνται σε απώλεια όχι μόνο της κοινωνικής συλλογικής προοπτικής, αλλά και κάθε ίχνους αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας (βλ. Βαζιούλιν Β., Τα παράδοξα της αξιοπρέπειας υπό το πρίσμα του Μαρξ. Ουτοπία, Νο 30, 1998, σελ. 143-146). Επειδή τα κριτήρια είναι ασαφή και διάχυτα και οι δοκιμασίες αλλεπάλληλες, το άτομο καθ όλη τη ζωή του ενστερνίζεται το κόστος και τη μόνιμη απειλή της αποτυχίας ως προσωπική ενοχή και βρίσκεται σε μόνιμη ανασφάλεια. Η κατάσταση αυτή το καθιστά πρόσφορο για εξουσιαστική χειραγώγηση και αποδομεί την προσωπικότητά του, μέσω υποκατάστατων καταξίωσης δια του έχειν, σ’ ένα φαύλο κύκλο «καταναλωτικής ιδιωτείας που επιτείνει την ανασφάλεια και τα αδιέξοδα» (From E.). Εδώ έχουμε υποκατάσταση της όποιας επιδίωξης ηθικής ελευθερίας από το κυνήγι της «επιτυχίας», από την «οικονομική ελευθερία», που -στο πνεύμα του καταναλωτισμού- ανάγεται σε δυνατότητα απόκτησης κατά το δυνατόν περισσότερων αντικειμένων κύρους (Lauer Q.), αξιωμάτων, προβολής κ.ο.κ. Σ’ αυτή τη διαδικασία, η περί ελευθερίας αντίληψη (ούτως ή άλλως τυπικά και αρνητικά προσδιοριζόμενη στην αστική παράδοση) γίνεται πλήρως διαδικαστική: ανάγεται στη δήθεν δυνατότητα επιλογής σκοπών. Η επιλογή αυτή - κατά τα αξιοκρατικά ιδεολογήματα - εναπόκειται αποκλειστικά στην διακριτική ευχέρεια του ατόμου, θεωρείται ζήτημα της «ελεύθερης βούλησής» του. Η «ισότητα ευκαιριών» ταυτίζεται συνήθως με την «ισότητα αφετηριακών συνθηκών». Το ιδεολόγημα των «ίσων ευκαιριών» ως από μηχανής  θεός της «αξιοκρατίας» έρχεται να καθαγιάσει τον ανθρωποφάγο ανταγωνισμό ως υποκατάστατο κάθε αιτήματος κοινωνικής δικαιοσύνης.
Οι φορείς αυτών των ιδεολογημάτων αντιπαρέρχονται ταχυδακτυλουργικά - παρελκυστικά τον αντιεπιστημονικό χαρακτήρα και το παράλογο αυτών των ιδεών αναγορεύοντάς τις σε αξιολογική αρχή δεοντολογικού χαρακτήρα. Βάσει αυτής της αρχής, ο καθ’ ένας μπορεί (ή δεν μπορεί) να πράξει (η να μη πράξει) ότι επιτρέπεται (ή απαγορεύεται) από έναν καθολικής ισχύος κανόνα. Το όλο πρόβλημα ανάγεται στην αρχή της ισότητας ενώπιον του νόμου! Κατ’ αυτό τον τρόπο ίσες δεν είναι οι πραγματικές δυνατότητες των μελών της κοινωνίας, αλλά αυτό που επιτρέπεται ή απαγορεύεται, το πλαίσιο (ο τύπος) και οι απαγορεύσεις της θεσμικότητας. Οι άνθρωποι ως «φύσει» κοινωνικά ζώα, δηλαδή «ως…ιδιοτελείς, φιλόδοξοι και ρέκτες…θα μπορεί να αφήνονται να προοδεύουν ανάλογα με τις δεξιότητες και τις ικανότητες τους, αρκεί να εμφανίζονται ίσοις όροιςστην «αφετηρία». Εφεξής ο καθ’ ένας θα απολαμβάνει τους άνισους καρπούς των άνισα αποτελεσματικών ατομικών του κόπων. Το «αντικείμενο» της κοινωνικής δικαιοσύνης επικεντρώνεται στους όρους διεξαγωγής του κοινωνικού ανταγωνισμού και όχι στα αποτελέσματά του» (Τσουκαλάς Κ., 2000). Ο κυνισμός αυτής της αξιολογικής αντίληψης δικαιολογεί τη συμβίωση των αξιοκρατικών ιδεολογημάτων με τον κοινωνικό δαρβινισμό, την ευγονική και ποικίλες εκδοχές βιολογικής ερμηνείας της φύσης του ανθρώπου (π.χ. με τον φυλετισμό).
Η εμμονή στην αναζήτηση «άδολων» τεχνικών και «αντικειμενικών κριτηρίων» αξιολόγησης συνιστά τον πυρήνα αυτής της φενάκης. Συχνά πίσω από αυτή την εμμονή κρύβεται η σκοπιμότητα να εξυψωθεί τεχνηέντως η κοινωνική αξία της ελίτ των «αρίστων» και «προικισμένων» ει δυνατόν υπεράνω του πεδίου διαμόρφωσης της στατιστικά ισχύουσας αφηρημένης εργασίας, φορείς της οποίας είναι όσοι εξαναγκάζονται στη μισθωτή αβεβαιότητα του απασχολήσιμου.  Είναι πρόδηλο ότι το εξετασιοκεντρικό εκπαιδευτικό σύστημα προσφέρεται ως προνομιακό πεδίο δοκιμιών αυτών των ιδεολογημάτων, ιδιαίτερα μέσω της κατανεμητικής λειτουργίας του. Είναι ένας δοκιμασμένος τρόπος διατήρησης  της ταξικής δομής της κοινωνίας μέσω του στατιστικά εξασφαλισμένου αποκλεισμού των παιδιών με κατώτερη κοινωνικό-οικονομική προέλευση (Brunner J.). Κατ’ αυτό τον τρόπο, η αξιολόγηση ως εφαρμοσμένη εκδοχή του ιδεολογήματος των «ίσων ευκαιριών», αντί να διασφαλίζει την ισότητα «εκλογικεύει την ανισότητα και αντί να κατατείνει στην άμβλυνση των κοινωνικών αποτελεσμάτων της αγοραίας λογικής, δικαιώνει την όξυνσή τους» (Τσουκαλάς Κ., Κοινωνικό κράτος και ισότητα. 2000).
Σε συνθήκες δομικής κρίσης του κεφαλαιοκρατικού συστήματος και εν εξελίξει Παγκόσμιου Ιμπεριαλιστικού πολέμου, ιδιαίτερα σε χώρες της περιφέρειας του ευρωατλαντικού άξονα, όπως η Ελλάδα (στις οποίες επιβάλλεται καθεστώς αποικίας χρέους), τα περί αξιοκρατίας και ίσων ευκαιριών ιδεολογήματα ξεφτίζουν στη συνείδηση του λαού. Γι' αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία να καταδεικνύεται η ουσία του εκμεταλλευτικού καθεστώτος της κυριαρχίας του κεφαλαίου και ο ιστορικά παροδικός χαρακτήρας του, μαζί με την αποκάλυψη του μισανθρωπισμού και της σαπίλας των «αξιών» και των άθλιων ιδεολογημάτων του. Να αναδεικνύεται θετικά και επιθετικά το απελευθερωτικό περιεχόμενο και ο βαθύς ανθρωπισμός της προοπτικής της επαναστατικής ενοποίησης της ανθρωπότητας μέσω της άρσης κάθε ανισότητας, κάθε εκμετάλλευσης και καταπίεσης ως νομοτέλεια που διέπει τη λογική της ιστορίας της ανθρωπότητας. Να συνδέεται ο αγώνας κατά του ιμπεριαλισμού του Ευρωατλαντικού άξονα (ΕΕ-ΝΑΤΟ και των συμμάχων τους) με την ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης, με την επαναστατική προοπτική του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Με το ιδεώδες μιας κοινωνίας, όπου οι άνθρωποι απαλλαγμένοι από κανιβαλικές πρακτικές «αξιοκρατίας» και «ίσων ευκαιριών», θα επικεντρώνονται στην ολόπλευρη ανάπτυξη των δημιουργικών ικανοτήτων της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου, που θα γίνει πλέον όρος για την ανάπτυξη της κοινωνίας ως αυθεντικής συλλογικότητας. 
×

Drag and Drop
The image will be downloaded by Fatkun

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

Ανακοίνωση του ΠΑΚΣ για την τετραμερή (3+1) συνάντηση Ισραήλ, Ελλάδας, Κύπρου και ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ στις 20/3/2019



Αθήνα, 21 Μάρτη 2019
Χθες είχαμε ένα ακόμη βήμα στη διαδικασία μετατροπής της Ελλάδας – Κύπρου σε στρατηγική ενδοχώρα του νεοαποικιακού μορφώματος του Ισραήλ. Οι Νετανιάχου, Τσίπρας και Αναστασιάδης συναντήθηκαν πάλι και μάλιστα στην Ιερουσαλήμ που άρπαξαν από τους Παλαιστίνιους κατοίκους της. Αυτή τη φορά με την παρουσία του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο, που εξάγγειλε και τον πραγματικό σκοπό της σύμπραξης: Τη συγκρότηση ενός «Μικρού ΝΑΤΟ» στην Ανατολική Μεσόγειο με την προσθήκη της Αιγύπτου και της Ιορδανίας, δύο ακόμη υποχείριων των ΗΠΑ στην περιοχή. Σαν στόχο της υπό κατασκευή στρατιωτικής συμμαχίας όρισε την «ανάσχεση» των εχθρών της “Δύσης”. Ονόμασε συγκεκριμένα το Ιράν, τη Ρωσία και την Κίνα. 
Δεν ξεχνάμε ότι το Ισραήλ είναι το προκεχωρημένο φυλάκιο των  ευρωατλαντικών συμφερόντων στη Μέση Ανατολή και ταυτόχρονα μία οντότητα ταγμένη στην εξόντωση των Παλαιστινίων και των Αράβων. Επίσημα ρατσιστική και θεοκρατική: «Πολίτες» της μπορούν να είναι μόνο πιστοί συγκεκριμένης θρησκείας. Δεν έχει Σύνταγμα, δεν έχει διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα, έχει όμως πεντέμισυ εκατομμύρια Παλαιστίνιους που αντιμετωπίζει σα σκλάβους στερώντας τους πολιτικά δικαιώματα και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης.
Καμιά άλλη Ελληνική ή Κυπριακή Κυβέρνηση δεν έδωσε τόσο απροκάλυπτη στήριξη σ’ αυτό το μόρφωμα-τρομοκράτη. Η απόλυτη υποταγή της εξωτερικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ στα στρατηγικά συμφέροντα του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή, δεν έχει ανάλογο σε καμία προηγούμενη κυβέρνηση ούτε καν στη Χούντα.
Η χθεσινή συνάντηση υποτίθεται (σύμφωνα με όσα τα κυβερνητικά παπαγαλάκια διέρρεαν για εσωτερική κατανάλωση σε Ελλάδα- Κύπρο) ότι θα γινόταν για την υπογραφή – κατ’ αρχήν – συμφωνίας για τον αγωγό Eastmed που θα συνέδεε τα κατεχόμενα από το Ισραήλ κοιτάσματα φυσικού αερίου στα παράλια της Παλαιστίνης, με την Ιταλία, μέσω Ελλάδας και Κύπρου. Αποδείχθηκε ότι δεν υπήρχε καν στην ατζέντα τέτοιο θέμα αφού η Ιταλία δεν ήταν σύμφωνη και ο Λίβανος θεωρεί τη διέλευσή του από την ΑΟΖ του ως αιτία πολέμου. Επιπλέον δεν υπάρχει ακόμη μελέτη βιωσιμότητας του έργου, ενώ υπάρχουν αρκετές επιφυλάξεις για την ύπαρξη και εκμεταλλευσιμότητα των κοιτασμάτων ιδίως στην Κύπρο.
Η ουσία, όπως ξεκαθαρίστηκε χθες από το κοινό ανακοινωθέν και προπαντός τις δηλώσεις Πομπέο, δεν βρίσκεται στην όποια δυνατότητα μεταφοράς περισσότερου και ακριβότερου φυσικού αερίου στην Ευρώπη όπου η κατανάλωση υδρογονανθράκων μειώνεται σταθερά κάθε χρόνο για περισσότερο από μια 10ετία. Βρίσκεται στη μετατροπή των υπό αμερικανικό έλεγχο κρατών της περιοχής σε συνοδοιπόρους – συνενόχους του Ισραήλ και τελικά σε εξάρτημα των νεοποικιακών πολεμικών επιχειρήσεων των  αμερικανοΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στην Μέση Ανατολή και νοτιοανατολική Ευρώπη. 
Η άθλια μνημονιακή κυβέρνηση της Ελλάδας δεν διστάζει να μας μπλέξει σε μια νέα πολεμική περιπέτεια και φυσικά να καταστρέψει κάθε δυνατότητα ισότιμης συνεργασίας μας με χώρες –  στόχους  του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού. 

Απεμπλοκή της χώρας μας από το ΝΑΤΟ

Απομάκρυνση των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκων βάσεων

Επιστροφή των ελληνικών πλοίων και κάθε εκτός συνόρων στρατιωτικής δύναμης

Διάλυση του άξονα Ελλάδας – Ισραήλ – Κύπρου και κατάργηση των συμφωνιών Ελλάδας – Ισραήλ

Μποϊκοτάζ του κράτους-τρομοκράτη Ισραήλ – Στήριξη του BDS Israel

Λευτεριά στην Παλαιστίνη

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

Το πραγματικό διακύβευμα πίσω από τη συμφωνία των Πρεσπών, οι εθνικιστικές και κοσμοπολίτικες απόψεις και η «κυβερνώσα αριστερά»

Το πραγματικό διακύβευμα πίσω από τη συμφωνία των Πρεσπών, οι εθνικιστικές και κοσμοπολίτικες απόψεις και η «κυβερνώσα αριστερά»
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Όταν διακυβεύονται «μεγάλα εθνικά συμφέροντα» και προτείνεται επίλυση «εθνικών» ζητημάτων, όπως το μακεδονικό, πρέπει πάντα να διακρίνουμε τι είδους και τίνος συμφέροντα είναι αυτά, πόσο σημαντικά είναι, με τι σχετίζονται, τι έκταση καταλαμβάνουν, γιατί τώρα, τη δεδομένη χρονική στιγμή, πως αλληλεπιδρούν (ή θα αλληλεπιδράσουν) με άλλα συμφέροντα, κι εν τέλει ποιον εξυπηρετούν (ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός και ποιος οφελείται).
Η πρόσδεση της χώρας μας στον ευρωατλαντικό άξονα εν μέσω του εν εξελίξει Γ΄ ιμπεριαλιστικού παγκόσμιου πολέμου, δηλώνοντας όσο ποτέ δουλική πίστη στο δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν», δεν επιτρέπει διφορούμενες απαντήσεις στα ανωτέρω ερωτήματα. Είναι προφανές ότι αυτά τα συμφέροντα δεν είναι συμφέροντα του εργαζόμενου λαού, αλλά της άρχουσας τάξης της χώρας, η οποία, ξενόδουλη όσο ποτέ, εκτελεί συλλήβδην όλες τις εντολές που δίνονται από την αντίπερα όχθη του ατλαντικού. Η συμφωνία των Πρεσπών ήταν απαίτηση των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, τα συμφέροντα των οποίων και εξυπηρετεί πρωτίστως αυτή η συμφωνία. Γιατί όμως τώρα; Ποια η ιδιαιτερότητα της συγκυρίας που οδηγεί σε τέτοιου είδους αποφάσεις;
Ο εν εξελίξει Γ΄ ιμπεριαλιστικός παγκόσμιος πόλεμος, όπως αυτός αναπτύσσεται και βαθαίνει, ως συνέπεια της αστικής αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ και τις υπόλοιπες χώρες του πρώιμου σοσιαλισμού, αλλά και της δομικής κρίσης του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος, που άρχισε το 2008 και παραμένει άγνωστο το πότε θα τελειώσει, αναδεικνύει νέους πόλους ή πόλο στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων, από χώρες και συμμαχίες που δεν είναι πλέον διατεθειμένες να ανεχθούν άνευ όρων και ορίων ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ανά τον κόσμο. Κομβικές καμπές αυτού του πολέμου ήταν αφενός μεν ο εμφύλιος πόλεμος στην Ουκρανία που προκάλεσαν το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ το 2014 φέρνοντας στην εξουσία φιλοναζιστές, αφετέρου η επέμβαση στη Συρία, όπου στήριξαν, εξόπλισαν, χρηματοδότησαν και εκπαίδευσαν διάφορες τζιχαντιστικές ομάδες επιδιώκοντας τη διάλυσή της, αλλά και νωρίτερα με τις επεμβάσεις σε Σομαλία, Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Υεμένη και πλέον πρόσφατα στη Βενεζουέλα. Σημαντική συνιστώσα αυτού του υπό διαμόρφωση πόλου είναι χώρες όπου νίκησαν, έστω και προσωρινά, οι πρώιμες σοσιαλιστικές επαναστάσεις, ενώ σήμερα ως επί το πλείστον ακολουθούν κεφαλαιοκρατικό δρόμο ανάπτυξης.  Προφανώς οι ρητές ή άρρητες επιτυχίες αυτών των χωρών και κυρίως, η μη συμμόρφωσή τους με την επιδίωξη πλήρους καθυπόταξής τους, δεν μπορούν να μείνουν αναπάντητες από το αντίπαλο δέος, τον ευρωατλαντικό άξονα. Ακριβώς εντός αυτού του πλαισίου ο βόρειος γείτονάς μας έπρεπε πάση θυσία και εσπευσμένα να ενταθεί στο ΝΑΤΟ, ώστε εν προκειμένω να αναχαιτιστεί στην περιοχή τόσο η ρωσική, όσο και η κινεζική επιρροή και διείσδυση, ν’ αλλάξουν οι συσχετισμοί δυνάμεων, με απώτερο σκοπό τον έλεγχο ολόκληρης της Ανατολικής Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου, μέσω ενός αλληλένδετου πλέγματος στρατιωτικών βάσεων και πλήρους επιχειρησιακής ένταξης στις δομές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Η συμφωνία των Πρεσπών εξυπηρετεί την επέκταση του ΝΑΤΟ στην περιοχή, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες η χώρα μας να γίνει στόχος πολεμικών επιχειρήσεων από τη στιγμή που έχει πυρηνικά όπλα σε Σούδα και Άραξο, δημιουργεί νέες βάσεις, ενώ νατοϊκά αεροπλάνα και πλοία εκκινούν από τις βάσεις αυτές για να βομβαρδίζουν στη Συρία, να διεξάγουν κατασκοπευτικές επιχειρήσεις στην Κριμαία και αλλού.
Οι κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια των δύο χωρών ενέκριναν τη συμφωνία γιατί προφανώς θεωρούν ότι εντός του ΝΑΤΟ μπορούν να κατοχυρώσουν και να αναβαθμίσουν τη θέση και το ρόλο τους. Ειδικά η ελληνική αστική τάξη και η κυβέρνησή της, έχοντας κάνει τη στρατηγική επιλογή πρόσδεσης στον άξονα ΗΠΑ-ΕΕ-Ισραήλ, φιλοδοξεί να παίξει το ρόλο τοποτηρητή του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι παρά το γεγονός ότι Ελλάδα και Τουρκία ανήκουν στο ΝΑΤΟ από το 1952, αυτό δεν απέτρεψε την τουρκική εισβολή και την τραγωδία της Κύπρου το 1974. Επιπλέον, το σημερινό «μακεδονικό ζήτημα» είναι αποτέλεσμα αλλεπάλληλων πολιτικών και πολεμικών αμερικανονατοϊκών επεμβάσεων, που οδήγησαν στη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και στη δημιουργία σειράς «ανεξάρτητων» κρατών-προτεκτοράτων, συμπεριλαμβανομένου και του γειτονικού.
Δεν είναι άραγε παράξενο γιατί όλα αυτά είναι terra incognita τόσο για τους θιασώτες του εθνικισμού-σωβινισμού, όσο και για εκείνους του αστικού κοσμοπολιτισμού; Εμείς θεωρούμε πως δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού αποτελούν τις δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος, παρά τις φραστικές διαφοροποιήσεις τους. Λεκτικά θέλουν να φαίνονται αντίθετοι: οι μεν αναγορεύουν με εθνικιστικές κορώνες και περισσή επιθετικότητα το γειτονικό λαό σε εχθρό (δηλ. εξιλαστήριο θύμα), ενώ κατηγορούν κάθε αντίθετη άποψη για «εθνομηδενισμό», οι δε προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι Αμερικάνοι, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ δεν είναι απλώς φίλοι μας, αλλά η πλήρης υποταγή, συμπόρευση και ο πρωταγωνιστικός μας ρόλος στους ιμπεριαλιστικούς τους οικονομικούς, πολιτικούς και πολεμικούς σχεδιασμούς-τυχοδιωκτισμούς, αποτελεί δήθεν μοναδική επιλογή για τη διασφάλιση των «εθνικών συμφερόντων», της ειρήνης και της ασφάλειας στην περιοχή. Επιπλέον, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει τις διευθετήσεις της συμφωνίας των Πρεσπών και την όλη πρωτοφανή δουλικότητά της στον Ευρωατλαντικό Άξονα ως δήθεν «διεθνιστικές» πολιτικές. Ο αποπροσανατολισμός του λαού και η σύγχυση που σπέρνουν αυτοί οι καθεστωτικοί πόλοι εγκυμονούν τεράστιους κινδύνους. Αυτό που εγγενώς ενώνει και δονεί και τους δύο πόλους του σύγχρονου ιδεολογικοπολιτικού δίπολου της άρχουσας τάξης, είναι η τυφλή υποταγή τους στις ευρωατλαντικές στρατηγικές επιλογές της άρχουσας τάξης.
Είτε ως τεχνητή είτε ως αυθόρμητη, η πόλωση μεταξύ εθνικισμού-σωβινισμού και αστικού κοσμοπολιτισμού συμβάλλει στην επίτευξη του στόχου των ιμπεριαλιστικών οργανισμών: στη χειραγώγηση της συνείδησης του εργαζόμενου λαού ώστε τα συμφέροντα της αστικής τάξης, ντόπιας και ξένης, να υιοθετηθούν ως (παν)εθνικά συμφέροντα, δήθεν ταυτόσημα με τα Δυτικά-Ευρωενωσιακά και Αμερικανο-ΝΑΤΟ-ικά.
Οι ευθύνες της «κυβερνώσας αριστεράς» είναι εξαιρετικά σοβαρές, καθώς οι υπηρεσίες που προσφέρει στην άρχουσα τάξη και στο σύστημα συνολικά είναι σημαντικές, διότι αφενός μεν, οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να περάσει τέτοιου είδους συμφωνία, αφετέρου δε, οι άκρως αντιλαϊκές και επικίνδυνες πολιτικές επιλογές της ασκούνται στο όνομα της αριστεράς, σπιλώνοντας κάθε υψηλό νόημα που είχε αυτή η έννοια στα μάτια του κόσμου, ανοίγοντας το δρόμο σε ακροδεξιές απόψεις του τύπου «ίδιοι είναι οι δεξιοί και οι αριστεροί» κ.λπ.
Εμείς δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι είμαστε ενάντια στη συμφωνία των Πρεσπών και σε όποια συμφωνία οδηγεί σε μεγαλύτερη εξάρτηση των δύο χωρών από το ΝΑΤΟ σε ενίσχυσή του στην περιοχή, σε άνοδο των εθνικισμών στα Βαλκάνια, σε ανακατατάξεις συνόρων, όπως σαφώς μεθοδεύεται σε Μαυροβούνιο, Κόσοβο και ευρύτερα στα Βαλκάνια.
Οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα. Επιδίωξη και των δυο λαών πρέπει να είναι η ειρηνική συνύπαρξη, η καλή γειτονία και η συνεργασία και όχι η συμμετοχή σε έναν οργανισμό που γεννά επεμβάσεις, πολέμους, εμφύλιες συρράξεις, επαναχάραξη συνόρων και προσφυγιά.
Οι κομμουνιστές, ιδιαίτερα σε συνθήκες δομικής κρίσης και ιμπεριαλιστικού πολέμου, σε συνθήκες μακροχρόνιων αντιλαϊκών πολιτικών που έχουν προσλάβει χαρακτηριστικά γενοκτονίας, που επιβάλλονται και ασκούνται με όρους εθνικής ταπείνωσης, οφείλουν να στρέφουν τα πατριωτικά αισθήματα της εργατικής τάξης και ευρύτερα των λαϊκών μαζών σε αντιιμπεριαλιστική και διεθνιστική κατεύθυνση, ανοίγοντας διμέτωπο αγώνα τόσο κατά του εθνικισμού, του σωβινισμού και του εκφασισμού, όσο και κατά του νεοφιλελεύθερου ιμπεριαλιστικού κοσμοπολιτισμού, ξεσκεπάζοντας την υποκρισία τους και τη βαθύτερη ενότητά τους στη βάση των ταξικών συμφερόντων που εξυπηρετούν. Οφείλουν επίσης, να συνδέουν οργανικά τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα κατά του Ευρωατλαντικού άξονα με την προοπτική της αναγκαιότητας της σοσιαλιστικής επανάστασης και του κομμουνισμού.

Καλούμε τη νεολαία και το λαό:
- Να αγωνιστεί για την απαλλαγή από τα δεσμά του Ευρωατλαντικού Αμερικανο-ΝΑΤΟ-ικού ιμπεριαλιστικού άξονα, για πραγματική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία.
- Να απομονώσει και να καταδικάσει την πατριδοκαπηλία. Καμία ανοχή στον εθνικισμό, στο σοβινισμό, στο ρατσισμό, στην ξενοφοβία και το φασισμό.
- Να απορρίψει άκρως επικίνδυνες τακτικές και μεταμοντέρνα αστικά-μικροαστικά ιδεολογήματα-συνθήματα που επιδιώκουν να ταυτίσουν τον πατριωτισμό με τον εθνικισμό -όπως το διαδεδομένο «όποιος κοιμάται πατριώτης ξυπνάει φασίστας»- γιατί αυτά ακριβώς εξυπηρετούν πρωτίστως τον αστικό κοσμοπολιτισμό του ιμπεριαλιστικού επιθετικού κεφαλαίου, ενισχύουν τη μεθοδευμένη από την άρχουσα τάξη σύγχυση προλεταριακού διεθνισμού-κοσμοπολιτισμού, και οδηγούν σημαντική μερίδα του κόσμου στην αγκαλιά των φασιστών, οι οποίοι βρίσκουν την ευκαιρία να χειραγωγούν μέσω της χυδαίας πατριδοκαπηλίας, μιας και η καθεστωτική «αριστερά» έχει απεμπολήσει κάθε έννοια και πρακτική οργανικής σύνδεσης αντιιμπεριαλιστικού πατριωτισμού και προλεταριακού διεθνισμού σε επαναστατική κατεύθυνση.
- Να αναπτύξει οργανωμένο και στενό δίκτυο διεθνιστικής αλληλεγγύης με όλους τους γειτονικούς λαούς και με τους λαούς όλου του κόσμου.
- Να διαφυλάξει την ειρήνη στην περιοχή.

Καθήκον μας ταυτόχρονα πατριωτικό, διεθνιστικό και ταξικό είναι να παλέψουμε διατρανώνοντας:
ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ
ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ Η ΕΕ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ
ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ-ΣΩΒΙΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΣΜΟ 
ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΥΛΛΕΓΓΥΗ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ


Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019

ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ



ΠΕΜΠΤΗ 24/1
ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ
Συγκέντρωση 6 μ.μ. στη συμβολή λεωφ. Αλεξάνδρας και Κηφισίας

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ
Καλούμε τη νεολαία και το λαό:
·   Να αγωνιστεί για την απαλλαγή από τα δεσμά των αμερικανονατοϊκων ιμπεριαλιστών, για πραγματική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία
·   Να απομονώσει και να καταδικάσει την πατριδοκαπηλία. Καμιά ανοχή στον εθνικισμό και το φασισμό
·   Να αναπτύξει την αλληλεγγύη του με όλους τους γειτονικούς λαούς
·   Να διαφυλάξει την ειρήνη στην περιοχή μας
ΚΑΜΙΑ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ
ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
ΕΙΡΗΝΗ - ΦΙΛΙΑ - ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
Πανελλαδικός Αντιπολεμικός Κινηματικός Συντονισμός

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ - ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ - ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ
ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Η κυβέρνηση έφερε για ψήφιση στη βουλή τη συμφωνία των Πρεσπών. Η συμφωνία αυτή, που τόσες αντιπαραθέσεις και πολιτικούς τριγμούς έχει προκαλέσει, δεν έγινε γιατί οι κυβερνήσεις των δύο χωρών αποφάσισαν ξαφνικά να παραμερίσουν εθνικιστικές και αλυτρωτικές αντιλήψεις και να βρουν μια κοινά αποδεκτή λύση, όπως ισχυρίζεται η κυβερνητική προπαγάνδα. Δεν έγινε ούτε γιατί οι δύο κυβερνήσεις έγιναν προδοτικές και αποφάσισαν να ξεπουλήσουν τα «εθνικά» τους δίκαια, όπως διατυμπανίζουν οι εθνικιστικές και πατριδοκάπηλες φωνές και από τις δύο πλευρές των συνόρων.
Η συμφωνία έγινε γιατί αυτό απαιτούν τα αμερικανικά συμφέροντα στη γειτονιά μας. Για να προωθηθεί η ολοκληρωτική προέλαση ΗΠΑ και ΝΑΤΟ στα δυτικά Βαλκάνια. Για να ανακοπεί και εκμηδενιστεί η όποια ρωσική επιρροή στην περιοχή, ν’ αλλάξουν οι συσχετισμοί στον μεταξύ τους ανταγωνισμό και να αποκτήσουν οι αμερικανο-νατοϊκοί ισχυρότερα ερείσματα και βάσεις για τον έλεγχο ολόκληρης της ανατολικής Μεσογείου και της ανατολικής Ευρώπης.
Οι κυβερνήσεις των δύο χωρών προχώρησαν στη συμφωνία γιατί θεωρούν ότι, υπό τη νατοϊκή ομπρέλα, μπορούν να κατοχυρώσουν (ΠΓΔΜ) ή να αναβαθμίσουν τη θέση και το ρόλο τους. Ειδικά η ελληνική κυβέρνηση, έχοντας κάνει τη στρατηγική επιλογή πρόσδεσης στον άξονα ΗΠΑ-ΕΕ-Ισραήλ, φιλοδοξεί να παίξει το ρόλο τοποτηρητή του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή.
Και στις δύο χώρες, για να περάσει η συμφωνία, στα μεν κοινοβούλια επιστρατεύτηκαν οι γνωστές άθλιες πρακτικές συναλλαγών, αποσκιρτήσεων, μεταγραφών, στις δε κοινωνίες τέθηκαν με τον πιο χυδαίο τρόπο κάθε είδους εκβιαστικά διλήμματα. Οι ιμπεριαλιστές, που τα καθοδήγησαν όλα αυτά, έχουν την απαραίτητη τεχνογνωσία.
Απέναντι στην κριτική που δέχεται από τ’ αριστερά, η κυβερνητική προπαγάνδα υπονοεί ή και διατυπώνει ανοιχτά το επιχείρημα ότι, στο βαθμό που η συμφωνία των Πρεσπών περιέχει και σωστά πράγματα (σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, μέτρα για εξάλειψη του αλυτρωτισμού), οφείλει να υποστηριχθεί έστω και αν την επέβαλαν οι αμερικανονατοϊκοί. Γιατί τελικά «όλοι κερδίζουμε», αφού δίνεται η δυνατότητα να λυθεί ένα μακροχρόνιο πρόβλημα που δηλητηρίαζε τις σχέσεις μας με μία γειτονική χώρα. Το επιχείρημα αυτό δόλια αποκρύπτει ότι:
- Το σημερινό «μακεδονικό ζήτημα» είναι αποτέλεσμα της αμερικανονατοϊκής επέμβασης η οποία οδήγησε στη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και την εμφάνιση, ως κράτους πλέον, της γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας.
- Η τυφλή πρόσδεση της χώρας μας στον νατοϊκό άρμα, δεν απέτρεψε την τουρκική εισβολή και την εθνική τραγωδία της Κύπρου το 1974.
- Είναι το ίδιο το ΝΑΤΟ που, λίγα χρόνια πριν, προκάλεσε εμφύλιο στην Ουκρανία και έφερε στην εξουσία φιλοναζιστές, ενώ βασικές δυνάμεις του επιδίωξαν τη διάλυση της Συρίας και στήριξαν τις διάφορες τζιχαντιστικές ομάδες.
- Η συμφωνία των Πρεσπών πάει χέρι-χέρι με την επέκταση του ΝΑΤΟ και στην Ελλάδα. Τα πυρηνικά σε Σούδα και Άραξο, οι νέες βάσεις, το να φεύγουν αεροπλάνα και πλοία από τις βάσεις αυτές για να βομβαρδίζουν στη Συρία και αλλού, αυξάνουν τις πιθανότητες να γίνει και η χώρα μας στόχος πολεμικών επιχειρήσεων.

Για όλα αυτά δεν λέει λέξη ούτε η κυβέρνηση ούτε και οι «μακεδονομάχοι». Η πρώτη για να μας πείσει ότι οι αμερικάνοι και το ΝΑΤΟ «είναι φίλοι μας» και το να είμαστε υπό την προστασία τους μπορεί να είναι εθνικά επωφελές. Οι άλλοι για να μας υποδείξουν ως εχθρό το γειτονικό λαό και όχι τους ιμπεριαλιστές.
Είμαστε ενάντια στη συμφωνία των Πρεσπών γιατί οποιαδήποτε συμφωνία με τη γειτονική χώρα, με ή χωρίς τη λέξη Μακεδονία, εφόσον έχει ως ζητούμενο και αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη εξάρτηση των δύο χωρών από το ΝΑΤΟ, μπορεί να αξιοποιηθεί για ανακατατάξεις συνόρων. Σε τέτοια σχέδια, οι μεν εθνικιστές της ΠΓΔΜ θα χρησιμοποιηθούν για να διεκδικήσουν διάφορα στο όνομα της μακεδονικής ταυτότητάς τους, οι δε Έλληνες ομογάλακτοί τους για να υλοποιήσουν το ανιστόρητο σύνθημα «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική». Ενίσχυση του ΝΑΤΟ σημαίνει ενίσχυση των εθνικισμών στα Βαλκάνια. Ήδη ΗΠΑ και ΝΑΤΟ προωθούν τον κατακερματισμό και τις πολεμικές συγκρούσεις (Μαυροβούνιο, Κόσοβο). Για τους σκοπούς αυτούς αξιοποιούν και επεκτείνουν τις αμερικάνικες βάσεις που καλύπτουν ήδη τεράστιες εκτάσεις βαλκανικών χωρών.
Ζητάμε τη διάλυση του ΝΑΤΟ και όχι τη διευκόλυνση και διεύρυνσή του. Το ΝΑΤΟ, που συγκροτήθηκε 70 χρόνια πριν σαν αντίπαλος της ΕΣΣΔ, εξακολουθεί να υπάρχει και να επεκτείνεται, παρ’ όλο που η ΕΣΣΔ δεν υπάρχει εδώ και 30 χρόνια. Και να γεννάει πολέμους, εμφυλίους και προσφυγιά.
Με το λαό της γειτονικής χώρας δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα. Με γνώμονα την ειρηνική συμβίωση και συνεργασία και απομονώνοντας τους πατριδοκάπηλους, μπορούν να διευθετηθούν όλα τα προβλήματα ανάμεσα στις δύο χώρες. Απαραίτητη προϋπόθεση η απαλλαγή από την ασφυκτική ευρωατλαντική κυριαρχία και επιδιαιτησία.
Καλούμε τη νεολαία και το λαό:
- Να αγωνιστεί για την απαλλαγή από τα δεσμά των αμερικανονατοικών ιμπεριαλιστών, για πραγματική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία.
- Να απομονώσει και να καταδικάσει την πατριδοκαπηλία. Καμία ανοχή στον εθνικισμό και το φασισμό.
- Να αναπτύξει την αλληλεγγύη του με όλους τους γειτονικούς λαούς.
- Να διαφυλάξει την ειρήνη στην περιοχή μας.

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

Εκ νέου περί των σχέσεων ευρωκομμουνισμού, αλτουσεριανισμού και κομμουνισμού... Δήλωση στήριξης, διάλογος και αρχές...

Εκ νέου περί των σχέσεων ευρωκομμουνισμού, αλτουσεριανισμού και κομμουνισμού...
Δήλωση στήριξης, διάλογος και αρχές...
Του Δημήτρη Πατέλη.
Ο κ. Γ. Μηλιός τάσσεται εσχάτως αναφανδόν υπέρ του ΚΚΕ! Το επιβεβαιώνει ρητά και σε πρόσφατη συνέντευξή του («Αναγκαίος ο διάλογος και η στήριξη του ΚΚΕ». Εφημερίδα των Συντακτών 19.1.2019). Θα ρωτούσε κανείς εύλογα: και λοιπόν; Τι το μεμπτό υπάρχει σε αυτό;  Δεν μπορεί ένας προβεβλημένος και διακεκεριμένος πολιτικός και διανοούμενος της αριστεράς να αλλάξει απόψεις και θέση; Είδε ένας άνθρωπος κάπου φως ιλαρόν αγωνιστικής συνέπειας και προσχωρεί! Άλλωστε, ιδιαίτερα σε προεκλογικές περιόδους, είναι σύνηθες να γίνονται δηλώσεις στήριξης κομμάτων εκ μέρους διαφόρων ανθρώπων και ομάδων.
Οφείλω να επισημάνω, ότι δεν έχω την παραμικρή πρόθεση να αυτοαναγορευτώ σε κριτή του ποιος τάσσεται με ποιόν στη σύγχρονη πολιτική σκηνή. Άλλωστε, σε μιαν αστική δημοκρατία, οι επιλογές αυτές άπτονται των δικαιωμάτων του πολίτη και του ανθρώπου. Από αυτή την τυπική άποψη λοιπόν, δεν μου πέφτει λόγος. Επιπλέον, από το 1989 δεν έχω οργανωτική σχέση με αυτό το κόμμα ούτε και με κάποιο άλλο.
Η επιλογή μου αυτή ήταν και παραμένει συνειδητή. Συνδέεται με τη μαρξιστική επιστημονική αντίληψη περί κομματικότητας. Σε αντίθεση με τις τρέχουσες αντιλήψεις, κομματικότητα είναι η ανώτερη μορφή επαναστατικής συνείδησης, συνείδησης του υποκειμένου του επαναστατικού αγώνα για την επίτευξη της ενοποίησης της ανθρωπότητας, του κομμουνισμού.
Με βάση αυτή την αντίληψη κρίνεται το κάθε βήμα, η κάθε ιεράρχηση (στρατηγικών και τακτικών) σκοπών και μέσων του αγώνα (θεωρητικών, πρακτικών, ιδεολογικών, οργανωτικών κ.λπ.). Άρα, αν εγκαταλείψουμε το πεδίο των τυπικών σχέσεων δικαιωμάτων, η περιεκτική και συμβολική πλευρά τέτοιων διαβημάτων, δεν μπορεί να αφήνει αδιάφορο όποιον αντιλαμβάνεται ή/και θεωρεί εαυτόν στρατευμένο σε αυτό τον αγώνα.
Η περίπτωση του κ. Γ. Μηλιού δεν είναι τυχαία. Αρκεί να γνωρίζει κανείς στοιχειωδώς την πολύπλευρη ερευνητική, συγγραφική, διδακτική και πολιτική του δράση. Πρόκειται για ένα δραστήριο διανοούμενο της αριστεράς, ο οποίος έχει πλούσιο θεωρητικό έργο μαρξιστικό, ή -τέλος πάντων- μαρξιστικής αναφοράς, είναι καθηγητής του ΕΜΠ και διευθύνει την τριμηνιαία επιθεώρηση “Θέσεις”. Επομένως, πολιτικά διαβήματα εκ μέρους μιας προσωπικότητας τέτοιου τύπου, δεν είναι θέμα ιδιωτικού γούστου, δεν μπορούν να αποτιμώνται ως άσχετα με την μέχρι τούδε πορεία της, με την όλη θεωρητική ή/και ιδεολογική της σκευή. Άρα, το εν λόγω διάβημα της στήριξης ενός πολιτικού κόμματος με τέτοια πλούσια ιστορία, θέτει εκ των πραγμάτων ερωτήματα που αφορούν τη σχέση προς το μαρξισμό, τη θεωρία και μεθοδολογία τόσο της εν λόγω προσωπικότητας, όσο και του φορέα που γίνεται αποδέκτης αυτής της στήριξης. Εφ' όσον η στήριξη αυτή προέκυψε προσφάτως, η ορθολογική της εξήγηση είναι εφικτή μέσω της βέλτιστης δυνατής σφαιρικής ανάδειξης των αντικειμενικών και υποκειμενικών όρων αυτής της (ατομικής, μονομερούς είτε/και διμερούς, αμφίδρομης;) προσέγγισης, αυτής της μετατόπισης θέσεων.   
Στο σημείωμα αυτό θα περιοριστώ σε μερικές ενδεικτικές επισημάνσεις με αφορμή την τελευταία συνέντευξη. Ο κ. Μηλιός, ως γνωστόν, επί δεκαετίες έχει δρέψει δάφνες εις το λαμπρόν πεδίον δόξης του «ευρωκομμουνιστικού» αντισοβιετισμού-αντικομμουνισμού (ως διαπρύσιος κήρυξ των ιδεολογημάτων περί «κρατικού καπιταλισμού» στην ΕΣΣΔ και στις άλλες χώρες του πρώιμου σοσιαλισμού). Είναι μαχητικός πολέμιος ενός φαντασιακού στην ανιστορικότητά του μορφώματος, που αποκαλεί «σοβιετικό μαρξισμό» (αντιληπτό βάσει αλτουσεριανών και άλλων δογμάτων-σχημάτων, ως κάτι το μεταφυσικά ομοιογενές και αδιαφοροποίητο), χωρίς να έχει ο ίδιος πρόσβαση σε πρωτογενείς πηγές επί της ποικιλομορφίας και ιδιοτυπίας της θεωρητικής παραγωγής στην ΕΣΣΔ. Έχει διαπρέψει και στην αναθεώρηση-διαστρέβλωση του μαρξισμού: απόρριψη της διαλεκτικής αλλά και της μαρξικής εργασιακής θεωρίας της αξίας, υιοθέτηση και διακίνηση της ιδεολογίας και πρακτικής της Β' Διεθνούς περί «ιστορίας ως διαδικασίας χωρίς υποκείμενο» στην εκδοχή του αλτουσεριανού αντιδιαλεκτικού δομισμού, υποστήριξη της ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης της ΕΕ-Φυλακής Λαών και του Ευρώ με αντίστοιχη κατακεραύνωση κάθε αντίθετης άποψης ως «εθνικιστικής», κ.λπ. Διετέλεσε επί μακρόν «σκιώδης υπουργός οικονομικών» του ΣΥΡΙΖΑ απ' τον οποίο αποστασιοποιήθηκε εν ευθέτω χρόνω, και παραιτήθηκε μεν από το Τμήμα Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ (18.3.2015), ανταμείφθηκε δε δια τας υπηρεσίας του με διορισμό απ' την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην τιμητική θέση του προέδρου του Φεστιβάλ Αθηνών... Εξ όσων γνωρίζω, οι παραπάνω θέσεις δεν υιοθετούνται από το ΚΚΕ και τον κόσμο που αυτό συσπειρώνει και επηρεάζει. 
Θα ανέμενε λοιπόν κανείς, ότι με την πρώτη δημόσια τοποθέτησή του περί στήριξης του ΚΚΕ, ο κ. Μηλιός θα έλεγε κάτι για όλες αυτές τις θέσεις και επιδόσεις του, βάσει των οποίων επί δεκαετίες βρισκόταν σε οξύτατη δημόσια σύγκρουση με τον πολιτικό χώρο που εσχάτως στηρίζει και τους ανθρώπους του.
Φευ! Ο επί δεκαετίες ευρωκομμουνισμός & αντισοβιετισμός του, η ευρωλαγνεία του και η όλη αναθεωρητική του πορεία δεν θίγονται καν στη συνέντευξη. Εκεί βλέπουμε άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε και περί διαλόγου προθέσεις... Δεν προβαίνει καν σε ίχνος αυτοκριτικής για το αλτουσεριανό περιοδικό που διευθύνει, για το όλον «ερευνητικό και συγγραφικό του έργο» και τις ιδεολογικοπολιτικές του θέσεις. Τουναντίον, σπεύδει να εξάρει την αυτοκριτική του ΚΚΕ, την «εντυπωσιακή επανεκτίμηση των αναλύσεων του παρελθόντος, η οποία μάλιστα περιέχει στοιχεία αυτοκριτικής. Ακόμα εντυπωσιακότερη είναι η αποτίμηση της δικής τους ιστορίας (που σε μεγάλο βαθμό είναι και δική μου, της πλειοψηφίας των κομμουνιστών μέχρι το 1968). Ανοίγουν την αναγκαία συζήτηση για το μαρξισμό, την κοινωνική αλλαγή, το σοσιαλισμό, και σε αυτή τη γόνιμη διαδικασία δεν πρέπει να μείνουν μόνοι. Διαφορές μπορεί να παραμένουν, όμως ο διάλογος που ξεκίνησε αντικειμενικά αφορά όλα τα τμήματα της επαναστατικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς». Έστω ότι «ο διάλογος που ξεκίνησε αντικειμενικά αφορά όλα τα τμήματα της επαναστατικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς». Ερώτημα: από πότε ο συνεντευξιαζόμενος κατατάσσει εαυτόν στην «επαναστατική αντικαπιταλιστική Αριστερά»;
Αρνείται (προς το παρόν;) τη συμμετοχή σε ψηφοδέλτια, που θα μπορούσε να είναι κίνητρο για τέτοια μετατόπιση βάσει μιας κοντόφθαλμης μεθόδευσης. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι τρόποι να χειριστεί κανείς τη δήλωση στήριξης στο ΚΚΕ ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ, τραμπολίνο και άλλοθι για περαιτέρω προβολή και επιβολή των «ανανεωτικών» του θέσεων...
Άλλωστε, ο ακαδημαϊκός «μαρξιστής» μας δηλώνει: «Πολιτική για μένα είναι πρωτίστως η κριτική και αμφισβήτηση του υπάρχοντος»! Σε αυτή την ...εμβριθή θέση, συμπυκνώνεται, ο άγονος δήθεν ριζοσπαστισμός των επιγόνων του Χέγκελ, των «νεαρών εγελιανών» που συνέτριψε ο νεαρός Μαρξ ήδη από το 1844, ως άγονο και αδιέξοδο αστικό φιλελεύθερο υποκειμενικό ιδεαλισμό... 
Αποφεύγει εμφατικά κάθε αναφορά στον ιμπεριαλισμό, στην ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση της ΕΕ και τη συνακόλουθη ανταγωνιστική ανισομέρεια εντός της, βγάζοντας λάδι την ΕΕ για όλα τα δεινά της τελευταίας δεκαετίας και πετώντας την μπάλα στην αυστηρά εγχώρια «ταξική» εξέδρα: «Η άποψη ότι επρόκειτο κυρίως για σύγκρουση Ελλάδας – ΕΕ είναι εσφαλμένη. Η βασική σύγκρουση ήταν ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, για το ποιος θα πληρώσει και σε ποιο βαθμό το κόστος της κρίσης»! Επιπλέον, αναφερόμενος στην κυβερνητική πολιτική του 2015, εκτιμά: «φαίνεται ότι υπήρχε δυνατότητα για την επίτευξη μιας διαφορετικής συμφωνίας προς όφελος των λαϊκών τάξεων, αν η κυβέρνηση είχε την πρόθεση να συγκρουστεί με τις εγχώριες κυρίαρχες τάξεις και τα ευρωπαϊκά τους στηρίγματα»!
Λες και η σύγκρουση κεφάλαιο-εργασία σε συνθήκες ιμπεριαλιστικών ολοκληρώσεων δρα αποκλειστικά στο εσωτερικό του «ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού» κατά τα αλτουσεριανά στρουκτουραλιστικά δόγματα. Λες και η αστική τάξη της χώρας -κατά τη δική του «μαρξιστική» πλουραλιστική διατύπωση «οι εγχώριες κυρίαρχες τάξεις» (sic)- δρα με περισσή αυτοτέλεια και ανεξαρτησία, έχοντας απλώς κάποια επικουρικά «ευρωπαϊκά στηρίγματα»... Λες και επί σύγχρονου ιμπεριαλισμού δεν υπάρχει ευρωπαϊκή, ευρωατλαντική και παγκόσμια χρηματιστική ολιγαρχία, ούτε τα αντίστοιχα όργανα διακρατικομονοπωλιακής επιβολής...
Άλλωστε, κατά τον κ. Μηλιό «η λιτότητα δεν είναι πολιτική της ΕΕ, γενικώς κι αορίστως. Είναι η πολιτική των κυρίαρχων τάξεων συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας»! Τρομερή ανάλυση! Η πολιτική των κυρίαρχων τάξεων δεν συνδέεται με την ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση της ΕΕ, ούτε και με τα θεσμικά και εξωθεσμικά όργανά της! Η ΕΕ είναι ένα ευαγές ίδρυμα υπεράνω τάξεων, τόσο καλό, που ο κ. Μηλιός δεν διανοείται να πει κάτι εναντίον του, πολλώ δε μάλλον να προτείνει την έξοδο της Ελλάδας ή άλλων χωρών από αυτήν. Άλλωστε, έχω και προσωπική εμπειρία δημόσιας απάντησής του σε τοποθέτησή μου περί αναγκαιότητας εξόδου από ΕΕ και ευρώ, όπου με κατακεραύνωσε ως «αντι-ΕΕ, άρα: εθνικιστή», μιας και ο διεθνισμός του είναι συνυφασμένος με την εν λόγω ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση, με τη φυλακή λαών της ΕΕ!
Μη βιαστείτε να κατηγορήσετε τον κ. Μηλιό για έλλειμμα αντιιμπεριαλισμού. Όλα κι όλα! Είναι υπέρ της αποχώρησης ή της μη ένταξης στο ΝΑΤΟ, με όρο τη διάλυση του ΝΑΤΟ! Ερώτημα πρώτο: δεδομένου του αλληλένδετου ΕΕ-ΝΑΤΟ στον ευρωατλαντικό ιμπεριαλιστικό άξονα, πως ακριβώς φαντάζεται διάλυση του κακού ΝΑΤΟ και διατήρηση της αγαπημένης του ΕΕ; Είναι σαφές ότι το αλληλένδετο των οργάνων διακρατικομονοπωλιακής επιβολής απορρέει νομοτελώς από τη δομή και τις λειτουργίες των πανίσχυρων Πολυκλαδικών Διεθνικών Μονοπωλιακών Ομίλων και των ολοκληρώσεών τους, του νυν χρηματιστικού κεφαλαίου, θεσμική-εξωθεσμική πολιτική συμπύκνωση, συγκρότηση και έκφραση των οποίων είναι η ΕΕ, με αντίστοιχο πολεμικό βραχίονα (ως συνέχεια αυτής της πολιτικής με άλλα μέσα) το ΝΑΤΟ. Ερώτημα δεύτερο: πως θα γίνει αυτή η διάλυση, δεν μας εξηγεί ο κ. καθηγητής. Οι πολεμικές συμμαχίες διαλύονται είτε με πόλεμο (κατά κανόνα με ήττα τους), είτε (πολύ σπανίως) κοινή συναινέσει. Στην πρώτη περίπτωση, ο πόλεμος, η ήττα που θα διαλύσει το ΝΑΤΟ (και όχι μόνο) θα είναι αποτέλεσμα είτε άλλου εμπόλεμου συνασπισμού, είτε/και ταξικού επαναστατικού πολέμου. Τι από αυτά προτάσσει ο κ. Μηλιός; Στην (μάλλον απίθανη) περίπτωση συναινετικής διάλυσης, βάσει αυτής της θέσης, ακόμα και 2 χώρες να απομείνουν σε αυτό, πχ. ΗΠΑ και Ελλάδα (η πλέον δουλικά πιστή σύμμαχος τα τελευταία χρόνια), το σύμφωνο θα διατηρείται...
 Ξέρω την κατάσταση της θεωρητικής και μεθοδολογικής παιδείας της νυν αριστεράς. Γνωρίζω ότι εκείνο που μένει με όρους τρέχουσας προπαγάνδας και οπαδικής πρόσληψης, δεν είναι το περιεχόμενο της συνέντευξης, τα όσα αναφέρονται η αποσιωπούνται σε αυτήν, αλλά ο τίτλος της είδησης: «στήριξη του ΚΚΕ». Τα υπόλοιπα, δυστυχώς, εκλαμβάνονται κατά κανόνα ως ασήμαντες λεπτομέρειες που ενδέχεται να αφορούν κάποιους ειδικούς, είτε ακόμα και κάποιους κακεντρεχείς «κολλημένους»...  
 Έτσι, ακόμα και έχοντας διαβάσει τα παραπάνω, θα μπορούσε να πει κανείς: και λοιπόν; Παρ' όλες τις ιδιότυπες θέσεις και διαφωνίες του ένας άνθρωπος στηρίζει το ΚΚΕ. Δεν είναι άραγε αυτό ενδεικτικό του ανοδικού ρεύματος επιρροής και απήχησής του;
Είναι σαφές ότι εδώ δεν έχουμε μια τυχαία δήλωση στήριξης του ΚΚΕ. Δεν μπορούμε να προβούμε σε δίκη προθέσεων. Εικασίες κάνουμε βάσει όσων γνωστοποιούνται δημόσια. Ωστόσο, η μετατόπιση ενός ανθρώπου με την ως άνω θεωρητική και ιδεολογική σκευή δεν μπορεί να αποϊδεολογικοποιείται, δεν μπορεί να προβάλλει ως δήθεν κοσμοθεωρητικά και ιδεολογικά ουδέτερη. Η κοσμοθεωρία και η ιδεολογία, δεν είναι επουσιώδη θέματα. Δεν είναι μανδύες ή προσωπεία, που μπορεί κάποιος να ενδύεται και απεκδύεται όπως και όποτε του καπνίσει. Βάσει της μαρξιστικής επιστήμης, η θεωρία και η μεθοδολογία του ανθρώπου έχει νόημα, μόνον όταν από αυτήν εμφορείται και νοηματοδοτείται το σύνολο της ύπαρξης και δράσης του, όταν αυτή συμπυκνώνεται και εκφράζεται ως στάση ζωής, όταν διέπει τη ζωή του ανθρώπου.
Η θεωρία και η μεθοδολογία, εφ' όσον αναπτύσσονται απρόσκοπτα και συγκροτημένα, επιτρέπουν την επιστημονική περιγραφή και εξήγηση της πραγματικότητας, την επιστημονική πρόβλεψη αυτού που μέλλει γενέσθαι, και βάσει αυτών των λειτουργιών τους: τη χάραξη σκοπού, στρατηγικής και τακτικών. Μόνον έτσι, μετά λόγου γνώσεως, αποκτά περιεχόμενο και προοπτική ο επαναστατικός αγώνας. Όπως κατέδειξαν οι θεμελιωτές της επαναστατικής θεωρίας, χωρίς επαναστατική θεωρία, η πράξη είναι τυφλή. Πρακτικές και μεθοδεύσεις που κινούνται έξω απ' αυτή τη μαρξιστική αρχή, οδηγούν νομοτελώς σε καιροσκοπισμούς, άσχετους με το περιεχόμενο και το νόημα του επαναστατικού κινήματος.
Κάθε άλλη αντίληψη αυτού του θέματος, δεν έχει την παραμικρή σχέση με επαναστατική στάση ζωής, μιας και είναι δηλωτική υποκρισίας, διάστασης λόγων και έργων και άλλων παρόμοιων εκφυλιστικών φαινομένων. Επομένως, σε παρόμοιες μετατοπίσεις, είναι μείζονος σημασίας η στάση του δρώντος προσώπου έναντι της μέχρι τούδε θεωρητικής και ιδεολογικής παραγωγής και σκευής του.
Εδώ, δύο τινά μπορούν να συμβαίνουν: αυτός που έχει προβεί στη μετατόπιση, είτε θεωρεί τη μετατόπιση ανεξάρτητη από τις προηγούμενες θέσεις του, άρα και την ιδεολογία του δευτερεύουσας σημασίας, είτε βλέπει αυτή τη μετατόπιση ως μέσο-όχημα για την προώθηση, διάδοση και εφαρμογή σκοπών που συνδέονται με τις θέσεις και την ιδεολογία του, στις οποίες παραμένει πιστός με συνέπεια. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι είναι χειρότερο και πιο επικίνδυνο ανάμεσα σε αυτές τις εκδοχές υποκρισίας, εργαλειακών σχέσεων και κρυψίνοιας. Εκείνο που είναι μονοσήμαντα καταστροφικό για το κομμουνιστικό κίνημα, είναι η εξοικείωση με τέτοια εργαλειακή στάση προς τη θεωρία ως μια κανονικότητα. Και αυτό δεν αφορά αποκλειστικά το πρόσωπο που προέβη σε δήλωση στήριξης...

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2018

Κάλεσμα προς τα μέλη του ΠΑΚΣ για την 1η γενική συνέλευση

Κάλεσμα προς τα μέλη του ΠΑΚΣ για την 1η γενική συνέλευση την προσεχή Κυριακή 16/12 στην αίθουσα της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας (Ξενοφώντος 15Α, 3ος όροφος), στο Σύνταγμα. 

Ώρα έναρξης: 12 πμ
Διάρκεια: 3 ώρες



Θεματολογία της συνέλευσης: α) Αποτίμηση της 6μηνης δράσης του ΠΑΚΣ, β) Τοπικές επιτροπές - πανελλαδική δικτύωση, γ) Προτάσεις, σχεδιασμός, πρωτοβουλίες

Βασικά σημεία της εισήγησης (ολόκληρη η εισήγηση θα σταλεί στη λίστα μελών και θα μοιραστεί στη διαδικασία της συνέλευσης):

Μισό χρόνο μετά την ίδρυση του ΠΑΚΣ, οι εξελίξεις είναι τέτοιες που επιβεβαιώνουν την εκτίμηση ότι χρειάζεται η μέγιστη δυνατή συσπείρωση δύναμεων και ο μόνιμος συντονισμός με σκοπό τη συμβολή σε ένα μαζικό αντιπολεμικό και αντιμπεριαλιστικό κίνημα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με τη συναίνεση όλων των αστικών κομμάτων και με βάση τη στρατηγική της αστικής τάξης βαθαίνουν την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ευρωατλαντικού άξονα. Η πολιτική της πλήρους ευθυγράμμισης με την πολιτική των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή παράγει συγκεκριμένες πολιτικές πρακτικές. Η ανοιχτή συμμαχία με το κράτος – τρομοκράτη του Ισραήλ και τη χούντα της Αιγύπτου, η απομάκρυνση από την πολιτικής της δημόσιας θετικής στάσης προς το Παλαιστινιακό Λαό, οι σχέσεις με τη Σαουδική Αραβία εντάσσουν τη χώρα σε έναν αντιδραστικό και φιλοπόλεμο άξονα. 

Για τη διείσδυση της μέγιστης δυνατής αμερικανοφιλίας στα λαϊκά στρώματα έχει επιστρατευτεί η κυβερνητική προπαγάνδα, ο δημόσιος ρόλος του Αμερικάνου πρέσβη Τζέφρυ Πάιατ (ο οποίος έχει σοβαρότατες ευθύνες για το ακροδεξιό πραξικόπημα στην Ουκρανία το 2014 ως πρέσβης των ΗΠΑ στο Κίεβο εκείνη την περίοδο) και τα ΜΜΕ. Το κύριο επιχείρημα είναι ότι όσο πιο προσκολημμένη είναι η Ελλάδα στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, τόσο πιο ασφαλής θα είναι γεωπολιτικά και τόσο πιο ευνοημένη επιχειρηματικά. 

Μια βασική επιδίωξη του ΠΑΚΣ είναι να συμβάλλει ούτως ώστε τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα να μην ανεχθούν ή ακόμη χειρότερα να μην προσχωρήσουν στη φιλο-ΝΑΤΟϊκή πολιτική στο όνομα ενός γεωπολιτικού ΤΙΝΑ (There Is No Alternative). Αντίθετα, με συλλογικούς αγώνες να υπερασπιστούν την ειρήνη, τη φιλία και αλληλεγγύη μεταξύ των λαών ενάντια στα αιματοβαμμένα σχέδια του ιμπεριαλισμού. 

Από την ως τώρα δραστηριότητα του ΠΑΚΣ εκτιμούμε ότι η λειτουργία του συντονιστικού ήταν πολύ θετική. Το συντονιστικό λειτούργησε ως εργαζόμενο σώμα, εγγυήθηκε τη συντροφική πολιτική σύζητηση σε συχνές συνεδριάσεις, το σχεδιασμό και την υλοποίηση των αποφάσεων. Ωστόσο, σε πολλές περιπτώσεις οι αποφάσεις του ΠΑΚΣ δεν ήταν υπόθεση των μελών του, αλλά ενός κύκλου γύρω από το συντονιστικό και μιας συνεννόησης των οργανώσεων που τον στηρίζουν. 

Ιδιαίτερα σημαντικό στοίχημα για τον ΠΑΚΣ είναι η πανελλαδική του δικτύωση. Έχουν γίνει βήματα σε αυτή την κατεύθυνση. Όμως, είναι πολύ σημαντικό με συγκεκριμένο σχεδιασμό να συμβάλλουμε, ούτως ώστε να συγκροτηθούν τοπικές επιτροπές του ΠΑΚΣ σε όσο το δυνατόν περισσότερες πόλεις μέσα στο επόμενο εξάμηνο. Ως τώρα, έχουν υπάρξει σχετικές κινήσεις στην Πάτρα και τη Θεσσαλονίκη, όπου αναμένεται το επόμενο διάστημα να συγκροτηθούν οι Επιτροπές με όρους συνέλευσης. Πολύ θετικά αποτιμάται η ίδρυση τοπικής Επιτροπής στα Χανιά, που έχουν αναβαθμισμένο ρόλο στην αντιπολεμική και αντιμπεριαλιστική πάλη λόγω της βάσης στη Σούδα. Η πρώτη πετυχημένη και μαζική δημόσια εκδήλωση – συνέλευση έχει θέσει τις βάσεις μιας λειτουργίας που θα συμβάλλει στο συνολικό μας σχεδιασμό και την εξάπλωση του ΠΑΚΣ σε όλη την Κρήτη. Ιδιαίτερη αναφορά κάνουμε και στην ίδρυση της Αντιπολεμικής Κίνησης Λάρισας. H ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλίας βρίσκεται έντονα στους ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς (ΝΑΤΟικη αναβάθμιση της 110 Π.Μ. όπου σχεδιάζουν να λειτουργήσει η Μοίρα Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών - drone, 40 αμερικάνικα ελικόπτερα στο Στεφανοβίκειο κτλ.). Στη Λάρισα λόγω της δυναμικής που υπήρξε και την επιδίωξη-δυνατότητα της μέγιστης δυνατής συμμετοχής πολιτικών δυνάμεων επιλέχθηκε να συγκροτηθεί η Αντιπολεμική Κίνηση η οποία θα λειτουργεί με αυτονομία κινήσεων και σχεδιασμού αλλά παράλληλα θα βρίσκεται σε συντονισμό και σύμπλευση με τον σχεδιασμό του ΠΑΚΣ. Ο ΠΑΚΣ θεωρεί πολύ θετικές τις διεργασίες στη Λάρισα και σεβόμενος την αυτονομία της κίνησης θα επιχειρήσει τον καλύτερο δυνατό συντονισμό.